In
het begin van December is het weer die tijd van het jaar. Je krijgt niets meer
normaal op papier, want alles rijmt op elkaar. Dat is heel irritant als je net
een Joe Es Ee Newsflash wil gaan schrijven. Je kunt zo wel aan de gang blijven.
Gek word ik ervan, Wim hou er nu eens mee op. Zet die rare Sint uit je kop. En
doe weer gewoon normaal, anders wordt dit nooit een fatsoenlijk verhaal.
Nog
een paar dagen en dan kom ik voor twee weken naar Nederland toe. De tijd is
omgevlogen en ik kijk er toch zo naar uit om iedereen weer te zien. Ook ben ik
benieuwd of Nederland in mijn ogen is veranderd. Ik kijk af en toe wel met een
nederlandse bril naar Amerika en merk dan allemaal eigenaardigheden op, maar hoe
zal ik Nederland bekijken na zo’n tijd in deze andere cultuur te hebben
gezeten? Er is inmiddels een nieuwe regering en van de meeste ministers ben ik
de namen slechts incidenteel tegengekomen in de wekelijkse editie van het NRC
Handelsblad. Leuk gevonden ook die naam: Paars II. Ik heb ook vernomen dat Bart
de Graaff (“de wandelende nier” volgens Youp van het Hek) inmiddels een
eigen omroep heeft. Ook niet echt iets om vrolijk van te worden. Ik ga ook de
hele reis in het vliegtuig zitten duimen dat Hans van Wilgenburg inmiddels van
de televisie is verbannen, omdat Nederland massaal heeft geprotesteerd tegen het
feit dat de kleuren iedere keer bijgesteld moeten worden nadat zijn bruine kop
weer eens is vertoond. Oh ja…namens onze zuiderburen ook nog bedankt voor die
paar miljoen die beschikbaar is gesteld om de schade van Mitch een beetje te
vergoeden. Waar een klein land groot in kan zijn. Ik kan bijna niet wachten om
weer thuis te zijn.
Ik
heb het nog steeds erg naar mijn zin hier in Amerika en ben inmiddels vertrouwd
geraakt met het “Shop till you drop” syndroom. Na Thanksgiving barst de
kooplust los en worden de Malls bestormd met koopjesjagers. Speciaal voor Kerst
wordt alles in de uitverkoop gedaan en dat trekt volle winkels, die hiervoor
speciaal tot laat in de avond open blijven. Een aantal weekenden geleden ben ik
op zaterdag vanuit Lancaster naar New York gereden. Ik had wederom geen zin om
te kijken of de badmeester in het hotel het eb en vloed raadsel had opgelost en
zich misschien nu aan het afvragen was hoe je van een bubbelbad een golfslagbad
kan maken. Zonder water te knoeien natuurlijk, want dat zou te veel gele pionnen
kosten. Veel te ingewikkeld voor mij en dus de auto genomen en in 3 uur naar
Manhattan gereden. Het grappige is dat je het gevoel hebt dat er in Amish
country niet veel gebeurd, maar hoe vreemd is het dan om plaatsnamen tegen te
komen als Intercourse, Virginville en Fertility. Zoek zelf maar op wat het
betekent, maar er is duidelijk iemand met een perverse geest bezig geweest. Maar
goed, terug naar New York en wat is het toch een geweldige stad. Je voelt het
bruisen van de energie en zeker in de Kersttijd is het absoluut een belevenis.
De etalages zijn dan prachtig versierd en vertellen visueel hele verhalen. Ook
de kerstboom op Rockefeller Plaza was geweldig om te zien. Net toen wij daar
aankwamen, deed een jongen op het ijs zijn vriendin een aanzoek. Dat bleek uit
het feit dat hij op zijn knieen voor haar ging en het leek in eerste instantie
niet op een valpartij. Vanuit de honderden toeschouwers steeg een groot gejuich
op toen zij hem vervolgens kuste, wat waarschijnlijk haar ja-woord was. Daar
gingen we voor het gemak maar even van uit, want om te veronderstellen dat zij
hem zachtjes in zijn oor voor een groot stuk onbenul uitmaakte en hem
influisterde dat van trouwen geen sprake kon zijn en dat ze geen scene wilde,
leek een wat ver gezocht scenario. Op dat moment dat je daar staat en je ziet
die prachtige kerstboom en al die mensen op de ijsbaan en die honderden mensen
daar omheen, dan gaat er toch echt wat door je heen. Dankbaar heb ik van de
gelegenheid gebruik gemaakt om veel foto’s te maken. Van mijn fotografie
cursus heb ik duidelijk veel profijt, ware het niet dat ik de eerste vijf
foto’s zonder rolletje in mijn camera heb geschoten. Ja, ik kan ook niet alles
onthouden hoor. De belichting was volgens mij wel heel goed.
Met
mijn appartement ben ik ook nog steeds heel gelukkig. In de loop van de tijd,
maak je er steeds meer je eigen stekje van en het is inmiddels een knusse
thuishaven geworden. Heerlijk om mensen te kunnen ontvangen. Zo had ik afgelopen
zondag Cindy Crawford op bezoek. Ja je gelooft het misschien niet, maar toch is
het zo. Met haar man welteverstaan, maar toch. Goh, als ik toch Crawford met
mijn achternaam zou heten, zou ik ook op zoek gaan naar een Cindy. “Mag ik
even voorstellen…mijn vrouw, Cindy Crawford”.
Nu
de buitentemperatuur behoorlijk begint te zakken, ben ik ook blij met mijn open
haard. Ook hiervoor geldt echter, het gemak dient de mens. Geen aanmaakhoutjes,
opgepropt papier of verbrande vingers om het geheel aan het branden te krijgen.
Nee, hier koop je gewoon een speciaal blok hout, verpakt in papier. Je legt dat
in de open haard en steekt vervolgens het gemakkelijk brandbare papier aan en de
eerstkomende 3 uur heb je er geen omkijken meer naar. Als het dan volledig is
opgebrand, rest er alleen nog maar heel fijne as die je gemakkelijk met de
stofzuiger op kan zuigen. Let er daarbij wel op dat wanneer je de stofzuiger
aanzet, de achterkant van de stofzuiger, waar de lucht wordt uitgeblazen, niet
in de richting van de open haard staat. Dat geeft me een rotzooi. Geloof me, ik
spreek uit ervaring.
Het
voordeel van een appartement huren is dat je voor iedere kleinigheid naar de
lease vereniging kan gaan, waar vervolgens een werkorder wordt opgemaakt en dan
wordt het probleem zo spoedig mogelijk verholpen. Omdat het eenvoudig voor kan
komen, dat je net op dat moment niet thuis bent, willen ze altijd weten of je
een alarm hebt en of je huisdieren bezit die de handyman het binnenkomen kunnen
bemoeilijken. Afgelopen maandag ben ik even naar de lease vereniging van dit
appartementencomplex gelopen en wilde even doorgeven dat mijn slot wat
bijgesteld moest worden. Er zat een nieuw meisje en zij zou voor mij een
werkorder opmaken. Ze begon de vragenlijst door te nemen, todat ze bij het alarm
en de huisdieren aankwam.
“Do
you have an alarm?”, vroeg ze mij.
“No.”,
antwoorde ik naar waarheid, want je wil die klusjesman ook niet in moeilijkheden
brengen.
“Any
pets?”, vervolgde ze de vragenlijst.
Ik
dacht nog, laat ik proberen een glimlach op dat mooie gezicht te krijgen, dus ik
antwoorde: “Yes, I have a goldfish.”.
“……”
Niets.
Geen enkele reactie. Volgens mij had ze geen idee waarom ze die vragen aan het
stellen was, want al schrijvende bevestigde ze: “OK, no alarm and a
goldfish.”.
Wat
dacht ze wel niet, dat ik daar een of andere bloeddorstige goudvis in een
kommetje had zwemmen die onverwachte bezoekers naar de keel kon vliegen? Ik zie
die klusjesman al met knikkende knieen de sleutel omdraaien in de weet dat er
een goudvis op hem aan het wachten is. Nu moet ik mijn fictieve goudvis toch
maar gaan temmen, want je wil toch geen proces aan je broek krijgen.
Na
al deze onzin, wil ik jullie allemaal heel fijne feestdagen toewensen. Ik kijk
er ontzettend naar uit om weer naar huis te komen en ik hoop een hoop van jullie
te kunnen ontmoeten. In ieder geval ontmoeten we elkaar weer, volgend jaar, in
de volgende Joe Es Ee Newsflash.
Hartelijke
groeten,
Wim