Joe Es Ee Newsflash Januari/Februari/Maart 2000
We hebben er allemaal zo lang naar uit gekeken en eindelijk is het er dan...het nieuwe Millenium. Lange tijd heeft het jaartal 2000 een futuristisch bijsmaakje gehad en werd het gezien als de overgang van het alledaagse leven naar science fiction. De verwachting was dat we nu zouden rondzweven in milieuvriendelijke auto's, kaal zouden zijn, op de maan zouden wonen en onze kleren zouden zijn gemaakt van aluminiumfolie. Niets van dit alles is echter uitgekomen. We roepen allemaal wel dat de vooruitgang zo snel gaat, maar blijkbaar toch niet zo snel als we blijkbaar hadden gedacht. Om precies te zijn lopen we 16 jaar achter. Was het niet de voorspelling van George Orwell dat er in 1984 een Big Brother op onze handelingen zou toezien? Dat heuglijke feit is pas in 2000 realiteit geworden in Nederland. Waar we als klein land toch trots op kunnen zijn. Dit televisieprogramma heeft deze week zelfs het nieuws in Amerika gehaald naar aanleiding van de duitse variant. Blijkbaar hebben ze in Duitsland problemen met de grondwet. Ik heb inmiddels begrepen dat SBS 6 opeens ook denkt creatief te kunnen zijn. Blijkbaar hebben ze tijdens een brainstormsessie met programmamakers waarvan je de IQ op één hand kan tellen (in totaal) de briljante ingeving gekregen om een stelletje randdebielen in een bus te stoppen en die vervolgens te filmen. Het begrip 'het busje komt zo' heeft inmiddels weer de volledige betekenis terug gewonnen.
Ook alle onheilspellende berichten over Y2K problemen bleken achteraf sterk overdreven. Een hoop mensen zitten nu met een overschot aan eten in blik, omdat de verwachte chaos is uitgebleven. Geldautomaten werken nog steeds, de verwarming werkt prima en het kleine chipje in mijn broodrooster heeft niet eens in de gaten gehad dat we van Millenium zijn gewisseld. Toch is er bij ons thuis één klein apparaatje dat niet opgewassen bleek te zijn tegen het jaar 2000. Trouw heeft het kleine technisch vernuft gedaan waar het voor was ontworpen, namelijk aftellen tot het jaar 2000. Om daarna niet helemaal nutteloos te zijn, zou het na dit magische jaartal als gewoon klokje moeten kunnen fungeren of je kon het weer laten aftellen tot een willekeurige datum. Maar helaas...op 1 januari 2000 besloot dit klokje het voor gezien te houden en weigerde nog verder dienst te doen. Op onze haardmantel staat dus het enige bewijs van de millenium bug bij ons in huis...ons Milleniumklokje.
Waar iedereen ook erg bang voor was op 1 Januari, lijkt met een vertraagd effect toch werkelijkheid te worden. De vliegtuigen komen tegenwoordig namelijk met bosjes uit de hemel vallen. Is het niet een technisch mankement, dan is het wel een piloot die het opeens niet meer zo ziet zitten. Dat ongeluk met Egypt Air heeft wel een stempel gedrukt op de manier waarop ik naar piloten kijk. Zodra ik een vliegtuig binnenstap, werp ik altijd een vluchtige blik in de cockpit om te kijken of de piloot misschien met het verkeerde been uit bed is gestapt. Ik verwacht dan ook binnen niet al te lange termijn naast de metaal detector voor passagiers, ook een mentaal detector voor piloten. Lara en ik leggen tegenwoordig zoveel kilometers af met het vliegtuig dat we vrezen binnenkort ook onze airmiles aan de belastingen te moeten opgeven. Misschien krijgen we er dan wel rente over. Gelukkig echter spreken de statistieken nog steeds in het voordeel van het vliegverkeer. Voor datgene wat er dan toch nog mis kan gaan, wordt je tijdens het taxieen van het vliegtuig op voorbereid. Aanvankelijk let je daar heel goed op en probeer je te onthouden wat te doen in geval van een noodsituatie. Het kan een stuk gewenning van mijn kant zijn, maar het lijkt er wel op dat de veiligheidsinstructies steeds sneller worden afgeraffeld. Je kunt het tot slot van rekening ook altijd nog nalezen in een foldertje dat je in de stoel voor je kan terugvinden. In geval van paniek heb je kans dat je dan de instructies van het kotszakje zit te lezen, maar goed. Dat doet me denken aan mijn eerste parachutesprong. Het lijkt inmiddels een eeuwigheid geleden dat ik de moed had op Texel een parachutecursus te volgen (dat had niets met Texel te maken, maar met de parachutesprong). Na twee dagen te hebben geleerd wat er allemaal mis kon gaan tijdens een sprong en hoe je daarop naar behoren diende te handelen, mocht je dan eindelijk de sprong in het diepe maken. Dat was behoorlijk wat theorie die je naar binnengestampt kreeg, maar alles was keurig samengevat op een aantal A4-tjes. Uit angst dat ik misschien wat zou vergeten (het was tot slot van rekening mijn vakantie), besloot ik die paar pagina's met theorie voor de sprong in mijn borstzakje te stoppen. In geval van nood kon ik dan in die 19 seconden die je had voordat je op een harde manier met Texel in aanraking zou komen, altijd nog even opzoeken wat te doen in geval van 'parachute opent niet'. Maar goed. Ik dwaal af want dit is tot slot van rekening de Joe Es Ee Newsflash. Een paar weken geleden was er een stewardess die ieders aandacht had tijdens de veiligheids instructie door er wat humor aan toe te voegen. Er wordt altijd uitgelegd wat je moet doen als de zuurstofmaskers naar beneden komen en er wordt benadrukt dat je het masker eerst bij jezelf op moet zetten en dan pas bij je kind. Dat ging als volgt:
"You can put the mask on by pulling the mask towards you and placing it over your mouth. When you are sitting next to a child...or a person who is behaving like a child, you have to put on your mask first and then help the child. When you have two children, you have to choose which one you like best."
Het afgelopen weekend zijn Lara en ik in San Diego geweest. Een mooie plaats in het zuiden van Californie. Daar hebben weer de eerste voortekenen gezien van de aankomende zomer. Het heeft de afgelopen tijd veel geregend hier in San Jose en met jaloerse blikken kijken we vaak naar de weerkaart waar we zien dat het in Dallas bijna altijd zonnig is...mits er niet niet een tornado rondwaart natuurlijk. We genieten van de mogelijkheid die we hebben om samen een groot deel van onze tijd in Californie door te brengen en om het andere weekend vliegen we weer terug naar Dallas. Sinds de laatste Joe Es Ee Newsflash van het afgelopen jaar is er veel gebeurd en Lara en ik kijken met erg veel plezier terug naar onze bruiloft en alles er omheen. We wilden een niet-Amerikaanse, stress vrije bruiloft en dat is het ook geworden. We hebben genoten van de paar dagen dat mijn familie hier was en dat we met beide families onze bruiloft hebben gevierd. De daarop volgende recepties in Dallas en in Biest Houtakker waren nog eens een bekroning van alle feestvreugde. Het was geweldig om zo velen van jullie weer te zien en dat zo veel mensen de moeite hadden genomen naar dit kleine brabantse dorp af te reizen. Dat heeft ons echt goed gedaan en we willen nogmaals iedereen bedanken voor alle gelukwensen.
Naast de bruiloft hebben we hier ook in de tussentijd Thanksgiving gevierd, waarbij, net als met Kerstmis, een grote kalkoen op tafel komt. Voor de onzekere kok is er altijd nog een Kalkoen Hot Line die je kan bellen met vragen. Of de kalkoen ook een eigen hotline kan bellen is me niet helemaal duidelijk geworden. Thanksgiving wordt onmiddelijk gevolgd door een koopjesrage, waarbij iedereen cadeautjes voor elkaar gaat kopen voor Kerstmis. Sinterklaas is hier een onbekend fenomeen en dus hoeven de Kerstman en de Sint niet ieder jaar te wedijveren wie het meest populair is. Je staat er van versteld voor wie er allemaal cadeau's worden gekocht. Familie...natuurlijk. Maar daarnaast ook goede vrienden, minder goede vrienden, vage bekenden en niet te vergeten de kat van de buren. Lara en ik hadden ons appartement gezellig opgesierd met een kerstboom. Dit jaar maar even voor het gemak gekozen en een kunstboom aangeschaft. Niet die heerlijk geur, maar ook geen naalden in de vloerbedekking. Uit schaamte voor onze gemakszucht hebben we de kunstboom na het nieuwe jaar toch maar meegegeven voor de kerstboom verbranding, zodat we niet zouden opvallen ten opzichte van onze buren. Die blauwe rook riep wel wat opgetrokken wenkbrauwen, maar was ook wel gemakkelijk te verklaren door te zeggen dat dat van de Blauwe Spar kwam.
Alles bij elkaar genomen is er dus ruim voldoende materiaal aanwezig om over te schrijven en zal de Joe Es Ee Newsflash ook in het nieuwe Millenium blijven verschijnen. Tot slot nog even een leuk bericht dat ik las in het NRC. Naar het schijnt heeft Bassie van het circusduo Bassie en Adriaan, de Belastingdienst achter zich aan in verband met belastingfraude. Dat begrijp ik toch niet helemaal, want volgens mij kun je alleen van fraude spreken als iemand niet helemaal eerlijk is en met betrekking tot belastingen bepaalde inkomsten niet aangeeft. Van kinds af aan echter zie ik Bassie niet anders roepen dan "Alles is voor Bassie". Eerlijker kan toch haast niet.
Hartelijke groeten en tot de volgende Joe Es Ee Newsflash,
Wim
Last update 10 July 2005