Joe Es Ee Newsflash Januari 2003
De kerstversieringen zijn weer uit de boom gehaald en opgeborgen op zolder, de kerstboom ligt zielig in de tuin te verpieteren, de naalden zijn uit de vloerbedekking gezogen en de plek waar de kerstboom heeft gestaan, ziet er de komende weken wat kaal uit. Aangezien we vlak voor kerst pas thuis waren gekomen, hadden we niet de moeite genomen aan de amerikaanse traditie mee te doen om je hele huis en tuin met lichtjes te versieren. Ik moet er ook niet aan denken om op een ladder op 10 meter hoogte flikkerende lichtjes aan onze dakgoot te hangen. Het enige wat er dan zou flikkeren ben ik bang, ben ik...en dan wel naar beneden.
Ook Sinterklaas heeft zijn biezen weer gepakt. Wat de meeste van jullie waarschijnlijk niet weten is dat Sinterklaas, nadat hij vrolijk de nederlandse haven heeft verlaten in zijn stoomboot, het eerste het beste vliegtuig naar Amerika neemt en de kinderen in Dallas met een bezoek vereert. Ideaal voor ons, omdat we zo ook Bram dit stuk nederlands cultuurgoed mee kunnen geven. Zo zit hij de komende jaren tenminste niet voor niets voor onze gashaard uit volle borst Sinterklaas liedjes te zingen. De strenge veiligheidsmaatregelen op de vliegvelden doen je wel afvragen hoe Sinterklaas ooit door deze beveiliging heenkomt. Ik kan me het gesprek met de veiligheidsbeambte op het vliegveld wel voorstellen:
Beambte: “Do you have any
presents with you?”
Sint: (in z’n beste engels): “Yes, thousands.”
Beambte: “Did you pack all these gifts yourself?”
Sint: “Oh no….I have my helpers wrap these for me.”
Beambte: “Are you bringing any live animals into the US?”
Sint: “Yes, my fungus (schimmel). I am already so old that I can hardly be separated from my fungus.”
Beambte: “What is the purpose of your trip?”
Sint: “Well…I bring gifts to all the children who have been sweet the last year.”
Beambte: “What if they have not been sweet?”
Sint: “Then I have my helpers beat them with tree branches.”
Beambte: “You hit them?”
Sint: “Yes, and I take them with me to Spain.”
Alles bij elkaar nog een wonder dat Sinterklaas uiteindelijk toch het land is
binnen gelaten.
We zijn inmiddels al een paar weken terug in Amerika en weer helemaal gewend aan alle amerikaanse eigenaardigheden. De begande grond is hier de eerste etage, alcohol wordt niet verkocht in een ‘dry county’ en als de county het wel toestaat (‘wet county’?) dan toch zeker niet op zondag voor het middaguur, Octoberfest wordt in September gevierd, voor water kun je naar de waterwinkel en de label in Bram’s pyjama vermeld dat het niet de bedoeling is in de pyjama te slapen. Afijn...welkom in de Joe Es Ee.
Met de aankoop van ons huis in Frisco, zijn we in het bezit gekomen van een klein stukje Amerika. Het is niet zo dat de oorspronkelijke bewoners van dat stukje grond zich zonder slag of stoot overgeven. Je kunt hier te maken krijgen met kakkerlakken, mieren en als je een beetje pech hebt schorpioenen. Trouwe Joe Es Ee Newsflash lezers kunnen zich misschien nog herinneren hoe ik een aantal jaren geleden de kakkerlakken in mijn appartement met de stofzuiger te lijf ging, maar met een contract met de ongediertebestrijders hoeft dat nu niet meer. Eén telefoontje is genoeg en ze komen onmiddelijk om je te bevrijden van deze kleine lastposten. Een paar dagen nadat we in ons huis waren getrokken, constateerden we een groot aantal mieren in onze badkamer. Wij dus bellen en jawel hoor, binnen een uur zat er een man op zijn knieen ieder miniscuul gaatje tussen de tegels te bekijken en daar waar nodig ook onder de vloerbedekking. Na een half uur kwam hij overeind en deelde ons triomfantelijk mee dat het Argentijnse mieren waren. Vervolgens moest hij er nog achter zien te komen waar ze vandaan kwamen. Snugger als ik was dacht ik nog “Argentinie”, maar dat lag waarschijnlijk iets te veel voor de hand. Hoe hij er achter was gekomen dat het Argentijnse mieren waren mag Joost weten. Mij interesseerde het ook niet zo veel waar ze vandaan kwamen, mijn grote zorg was hoe ze weer terug gestuurd konden worden naar waar ze vandaan kwamen.
Dat doet me meteen denken aan de nederlandse politiek. De afgelopen maanden was één van de weinige keren dat ik blij was met de beperkte buitenlandse berichtgeving op de amerikaanse televisie. Die clowns van de LPF doen je toch het schaamrood op de wangen verschijnen. Maar goed dat Pim zo’n groot graf in Italie heeft gekregen, want hij zal zich inmiddels wel regelmatig hebben omgedraaid. Ik heb me in extra bochten gewrongen om me nog op tijd als kiezer in het buitenland te laten registreren voor de verkiezingen van 22 Januari. Alles om die malloten en Ratelbandjes uit de Tweede Kamer te houden. Dat kun je toch ook niet serieus nemen: “Geachte meneer de voorzitter...Tjakkaa!”
Een eigen huis hebben, betekent ook dat er altijd wel wat te klussen valt. Ik zie mezelf niet als de meest handige doe het zelver. Oh, wacht even....NIEMAND ziet mij als de meest handige doe het zelver, maar aldoende leert men. Weet je bijvoorbeeld dat je met een water hogedrukspuit je naam in het beton kan schrijven? Daar kwam ik achter toen ik ons terras met mijn nieuwe speeltje wilde schoonmaken. Maar goed dat ik niet was begonnen met de auto te wassen met dat ding.
Ons huis staat dus in Frisco. Een stadje ten noorden van Dallas met net over de 57.000 inwoners. Het is op dit moment de snelst groeiende gemeente van Texas. Het stadje dankt zijn naam aan de treinverbinding tussen St. Louis en San Francisco die hier vroeger doorheen liep. Voor doorgewinterde Californiers staat San Francisco ook bekend als Frisco en menigeen is dan ook in de veronderstelling dat we in San Fransisco wonen. Eén van de leuke aspecten aan Frisco is dat het naast een hoop nieuw ontwikkelde gebieden, ook nog een echt ‘small town’ downtown heeft. Er is een Main Street en de dwarsstraten zijn genummerd. Van First Street loopt het op tot maar liefst Seventh Street. Het geeft echt een beetje dat dorpsgevoel en er hangt een gemoedelijke sfeer. Er vinden ook veel sociale activiteiten plaats en men is er echt om elkaar te helpen. Zo was er laatst een oproep voor vrijwilligers om in één weekend een park met speeltuin op te bouwen. Ze hadden daar ongeveer 100 mensen voor nodig en er zou ook door andere vrijwilligers voor eten worden gezorgd. Ik dacht meteen dat ze daar niet zaten te wachten op iemand met twee linker handen, maar onmiddelijk werd er bij vermeld dat je absoluut niet handig hoefde te zijn. “Mooi,” dacht ik nog, “dan neem ik mijn hogedrukspuit wel mee.”
We hebben pas de eerste verjaardag van Bram gevierd. Het is zo prachtig om iedere dag weer te zien hoe hij zich ontwikkelt en er is niets mooiers dan thuis te komen van je werk en die prachtige lach op zijn bolle toet te zien. We hadden een klein feestje in ons huis gevierd en dat was reuze gezellig, alleen vormde ik natuurlijk het buitenbeentje door mijn eigen zoon, nota bene op zijn verjaardag, een ‘party pig’ (feestvarken) te noemen. Blijft toch lastig die nederlandse taal. Hoe leg ik ook aan Bram uit dat je wel boeken mag verslinden, maar ze niet op mag eten.
Met hartelijke groet en tot de volgende Joe Es Ee Newsflash,
Wim
Last update 10 July 2005