Het is een goede gewoonte om de eerste keer dat je elkaar weer spreekt of
schrijft aan het begin van een nieuw jaar, de beste wensen voor het komende jaar
uit te wisselen. Volgens mij hoeft of mag dit niet meer na Driekoningen, maar
laat ik maar even net doen alsof ik al te veel veramerikaniseert ben en deze
nederlandse regel voor mij niet opgaat en jullie allemaal het allerbeste
toewensen voor het komende jaar. Dit zo neerschrijvende, realiseer ik me hoe
vreemd dit eigenlijk is. Schrijven we op kerstkaarten niet allemaal “gelukkig
nieuwjaar” of “de beste wensen voor het komende jaar”? Waarom alleen maar
voor één jaar? Alsof de jaren daarna ons allemaal niets kunnen schelen. Het is
net alsof we willen zeggen “ik hoop dat je een geweldig jaar tegemoet gaat,
maar het jaar daarop zal me nu een zorg zijn, tenzij je volgend jaar weer een
kaartje van me krijgt”. Het is dus van belang in de gratie bij elkaar te
blijven, zodat we elkaar ieder jaar weer kunnen gelukwensen. Bewaren we ook
allemaal niet de kerstkaarten van dit jaar, zodat we volgend jaar weten aan wie
we een kerstkaart moeten sturen? Hoe leuk ik het ook vind om kerstkaarten te
krijgen, maar wat een onzin eigenlijk zeg. Het millenium kan hier echter
verandering in gaan brengen. Eindelijk iets positiefs bij de eeuwwisseling
waarvan bij iedereen de nekharen overeind gaan staan en dat alleen maar
vraagtekens oproept over wat er allemaal mis kan gaan (namens de hele IT wereld,
die dit probleem heeft verzoorzaakt, mijn excuses). Laten we elkaar aan het
einde van deze eeuw een heel gelukkig nieuw millenium toewensen. Zijn we voor
100 jaar van de kerstkaarten af en kunnen we weer gewoon impulsief een kaartje
sturen op het moment dat je aan iemand denkt. Afgesproken?
Vandaag vindt één van de grootste sportevenementen van het jaar plaats
in Amerika. Alle sportliefhebbende Amerikanen (iedereen dus) zitten vanmiddag op
het puntje van de stoel om de Superbowl te volgen. Het hele leven komt hier dan
stil te liggen, omdat iedereen aan de buis gekluisterd is. Persoonlijk kan ik me
totaal niet associeren met deze football manie, maar ik denk dat ik toch maar
met een half oog ga kijken om een stukje amerikaanse “cultuur” mee te pikken.
Om voor iedereen in Nederland een beeld te schetsen wat de Superbowl betekent
voor de Amerikanen, kan ik denk ik wel een vergelijking trekken met de finale
van de wereldkampioenschappen darten. Als er iemand me een jaar geleden had
gezegd dat er 3,6 miljoen Nederlanders naar een spelletje dart op de televisie
zouden gaan kijken, had ik deze persoon finaal in het gezicht uitgelachen. Ik
kan me er zelf niets bij voorstellen en ik vraag me af hoe lang het gaat duren
voor de dart bond (bestaat die eigenlijk?) de spelregels gaat wijzigen om de
dart sport voor een groter publiek toegankelijk te maken. Om het darten ook op
de amerikaanse televisie een kans te geven, moeten het spel veel spectaculairder
worden en een idee zou kunnen zijn om de regels te veranderen zodat de spelers
elkaar ook met de pijltjes mogen raken.
Ik had eerlijk gezegd verwacht dat ik tijdens mijn bezoek aan Nederland
een scala aan onderwerpen zou opdoen om een beetje cynisch te kunnen schrijven
over ons kikkerlandje. Toch is dit niet zo, omdat Nederland nog echt mijn thuis
is. Ik voel me hier in Dallas echter ook volledig thuis, maar dat komt door de
vrienden, het leuke werk en het heerlijke leventje. Wat een luxe dus eigenlijk
om twee plaatsen te hebben waar ik me thuis voel, maar Nederland is echt mijn
thuishaven. Een haven waar je uiteindelijk je anker uit wil gooien. Ik heb zo
genoten van de twee weken in Nederland en het was geweldig om mijn familie en
veel vrienden weer te hebben gezien. Het lukt in zo’n korte tijd nooit om
iedereen weer te zien en een griepaanval in de tweede week heeft toch wel wat
roet in het eten gegooid wat betreft de verschillende uitstapjes. Ik hoop dat
iedereen die ik niet heb kunnen bezoeken hier begrip voor heeft en hopelijk zien
we elkaar de volgende keer weer. Het was opvallend hoe gemakkelijk het was om
mijn draai weer te vinden thuis. Zoeken was eigenlijk niet eens nodig en het
leek soms net of ik nooit weg was geweest. Natuurlijk zijn er kleine dingetjes
die je opvallen die veranderd zijn. Zo viel me bijvoorbeeld op bij het verzenden
van de kerstkaarten (toch nog wel) dat op de brievenbussen de streekpost
tegenwoordig zo’n groot gebied bestrijkt. Als oud-postbode let je op dit soort
dingen. Viel vroeger alleen Udenhout en Berkel Enschot onder de regio Tilburg en
met wind mee en bergafwaarts misschien ook nog Oisterwijk, tegenwoordig is heel
Zuid Nederland streekpost. De automatisering doet duidelijk ook bij de post haar
intrede. Dat blijkt ook uit die irritante streepjescodes die tegenwoordig op de
kaarten over de tekst worden geplakt, zodat de kaart door een machine gesorteerd
kan worden. Je moet nu eerst die streepjescode er af pulken om te kijken van wie
de kaart nu eigenlijk is. Voor postbodes betekent dit echter dat ze meer tijd
hebben voor andere dingen. Darten bijvoorbeeld. Zo is het cirkeltje weer rond en
kunnen we dus eigenlijk concluderen dat de automatisering er voor heeft gezorgd
dat Nederland nu een wereldkampioen darten heeft. Graag gedaan.
Begin
januari ben ik weer terug gevlogen naar Dallas en ik moet zeggen dat het toch
altijd een lange vlucht is. Het lukt me eigenlijk niet om in een vliegtuig te
slapen. Je probeert je in de beperkte ruimte die je gegeven is in allerlei
bochten te wringen om een beetje comfortabel te liggen, maar uiteindelijk zijn
het meestal alleen mijn armen en benen die in slaap komen. Maar goed, ik sta dus
weer met beide benen op vaste grond in deze wereldmacht die naar mijn mening op
dit moment een beetje doelloos ronddobbert. Het impeachement proces vraagt al
wekenlang de aandacht van de Senaat, die hierdoor geen aandacht kan hebben voor
echt belangrijke zaken. Hoe lang is dit nu al aan de gang? Dit kunnen wij ons in
Nederland totaal niet voorstellen. Er is niet eens de moeite genomen om het
engelse woord “impeachement” te vertalen naar het Nederlands. Nu hebben wij
natuurlijk geen President, maar we hebben wel een Minister President. Toch kan
ik me de krantenkoppen nog niet voor de geest halen dat Kok “ontperzikt” is.
Het is ook vaak andersom lastig om iets naar het Engels te vertalen. Hoe vertaal
je bijvoorbeeld dat mijn toilet doorloopt? “My toilet is walking through”?
Ik durf daar toch nog niet mee naar de verhuurders, want ik zie dat meisje (van
de goudvis) me al met grote ogen aankijken, waarin te lezen valt dat ze me
volledig voor gek verklaart. Ik vind het ook altijd lastig om te bepalen hoe ik
mijn naam uit moet spreken. Als ik Schalken zeg met een lekker harde “g”,
dan zie ik op het gezicht van de ander nog duidelijk te lezen dat het kwartje
nog niet is gevallen. Uit sympathie laat ik dit dan meestal onmiddelijk volgen
door de spelling. Dan begint meestal wel het licht te schijnen. “Oh, Sjalken”
wordt dan nog eens bevestigd. “Nee” denk ik dan, maar laat maar zitten. Het
tekstverwerkingsprogramma Word heeft duidelijk ook moeite met mijn naam. De
engelse spellingscontrole denkt bij het tegenkomen van de naam “Schalken”
onmiddelijk dat er een tikfout is gemaakt. Op zich kan ik me daar nog wel iets
bij voortstellen, maar dit programma denkt dan altijd wel te weten wat je
bedoelt en geeft je automatisch de juiste spelling. Als alternatief voor
“Schalken” komt Word met “Stallion” wat (dek)hengst betekent. Niet echt
iets om trots op te zijn.
Een
paar weekenden geleden zijn we met Origin Noord Amerika bij elkaar gekomen in
Houston om te vergaderen, maar met name ook om te socialisen. Het was echt een
geweldig leuk weekend met op vrijdag- en zaterdagavond een groot feest en
zaterdag overdag vergaderingen. Wat de meeste indruk op me heeft gemaakt
gedurende dit weekend, was een speech op zaterdagmiddag door Alan Bean. Hij is
één van de twaalf mensen die ooit op de maan is geweest. Door zijn rustige en
bijzonder sympathieke uitstraling en door wat hij heeft gepresteerd, voelde je
een diep respect vanuit de zaal voor hem. Alan Bean had duidelijk wat te
vertellen en hij had geen “Tjakkaaaa” nodig om zijn boodschap over te laten
komen. Wat me het meest is bijgebleven is hoe hij aangaf hoe je je dromen moet
volgen. Iedereen heeft wel een mooie droom, maar meestal blijft het daar bij.
Waarom is dat eigenlijk? In de meeste gevallen waarschijnlijk omdat de droom
niet meer past in het patroon dat zich heeft afgetekend. Alan Bean gaf aan dat
als je een droom hebt, je er naar moet streven die uit te laten komen, hoe
onwaarschijnlijk die droom ook lijkt te zijn. Om dit voor elkaar te krijgen moet
je jezelf iedere dag afvragen wat je die dag hebt gedaan om die droom uit te
laten komen. Een mooie boodschap.
Hartelijke
groeten en tot de volgende Joe Es Ee Newsflash,
Wim