Waarschijnlijk
heeft iedereen in Nederland weer de oranje verf van de gezichten afgewassen,
zijn de vlaggen weer binnengehaald en probeert iedereen weer bij te komen van de
ervaring om Willem Alexander te zien zaklopen. Ik zou ook een paar dagen nodig
hebben om daarvan te herstellen. Ik zie hem dan toch liever op de Olympische
Spelen hossen tussen de nederlandse topsporters. Met andere woorden; van heel
Koninginnedag heb ik dus niets meegekregen. De hele dag naar CNN zitten kijken
in de hoop een flits te kunnen zien van het bezoek van de Koningin aan
Lutjebroek, maar helaas...niets. Ik heb mijn oranje ei dus niet kwijt gekund en
sorry, maar het moet toch gebeuren: Leve de Koningin, hoera...hoera...hoezee. Zo,
dat lucht op.
Hier
spreekt duidelijk iemand die met zijn gedachten heel veel bij Nederland is, maar
toch intens geniet van alles wat het leven aan deze kant van de Oceaan te bieden
heeft. Ik ben door de volledige administratieve molen geweest die bij een
emigratie komen kijken en nu kan ik me dan eindelijk weer eens bezighouden met
alle dagelijkse bezigheden. Mijn appartement is aardig op orde, alleen is het
nog erg leeg, omdat mijn spullen vanuit Nederland nog onderweg zijn. Volgens
mijn berekeningen moet de boot nu ongeveer ter hoogte van de Bermuda Driehoek
zijn. Maar hopen dat dat goed gaat.
Het
duurt even voordat je in een nieuw land volledig aan alle gewoontes en regels
bent aangepast. Kijk nou naar het verkeer. Ondanks het feit dat het
angstaanjagend is hoe eenvoudig het hier is om je rijbewijs te halen, toch is
het verkeer heel gedisciplineerd. Er wordt niet hard gereden en wat me nog het
meest verbaast zijn de gelijkwaardige kruispunten. De eerste keer dat ik zo'n
kruispunt naderde stopte ik keurig aangezien het bekende stopbord me erop attent
maakte dat dat van me werd verwacht. Als je dan de nederlandse regels toepast en
rechts voorrang wil verlenen, kun je lang wachten. Alle toegangswegen hebben
zo'n stopbord en het is een kwestie van wie het eerst komt die het eerst maalt.
En warempel het werkt nog ook.
Ik
wil niet zeggen dat Amerikanen lui zijn, maar er wordt echt alles aan gedaan om
het leven gemakkelijker te maken. Laten we even bij de auto blijven. Om te
beginnen rijdt iedereen in een automaat. Zodra je de versnelling in de D(rive)
zet, gaan de deuren op slot. Bij het parkeren gaan de deuren weer open. Een
indicatie op het dashbord geeft aan aan welke kant van de auto de tankdop zit.
Over verlichting hoef je je niet druk te maken. Die gaat vanzelf aan zodra het
donker wordt. Dat was bij het halen van mijn rijbewijs nog lastig, aangezien
voor de test de auto wordt gecontroleerd. Zo moest ik ook kunnen aantonen dat
mijn lampen het deden. Aangezien ik die nog nooit zelf had hoeven aanzetten en
de knoppen niet links zaten, bracht me dat wel in verlegenheid. Mijn verzoek om
te wachten tot het donker was, werd niet echt gewaardeerd (humorloos).
Uiteindelijk is het toch nog goed gekomen.
Om
het leven nog gemakkelijker te maken kun je hier echt alles krijgen. De
supermarkten zijn gigantisch groot en hoewel het natuurlijk wel een prettig idee
is dat je alles kan krijgen zoek je je een ongeluk voordat je iets hebt gevonden.
Wil je bijvoorbeeld rijst hebben, heb je zowaar keuze uit een heel rek vol met
verschillende soorten. Weet ik veel? Ik wil gewoon rijst van Albert Heijn.
Amerikanen hebben in het algemeen wel de neiging aan de forse kant te zijn. De
hoeveelheid vet in eten is hier echter een volledige obsessie. Melk kun je kopen
met 75%, 50%, 25% of zelfs zonder vet. Als je hier op de hartbewaking komt te
liggen met dichtgeslibde aderen, ligt het toch echt aan jezelf. Zo hebben ze
hier volledig vetvrije boter. Wat er wel in zit om toch de botersmaak te krijgen,
wil je volgens mij niet weten. Het smaakt wel goed en het is nog in sprayvorm
ook. Kun je je voorstellen dat ik mijn boterham smeer met sprayboter. 's
Ochtends proberen de boter niet te verwarren met mijn deodorant. Het scheelt ook
weer afwas, want je spaart je weer een mes uit. Maar ook daar is aan gedacht,
want een vaatwasser behoort hier tot de standaarduitrusting in de keuken. Het
gemak dient de mens.
Mijn
keuken beschikt ook over een prima afzuiger. Bij het koken wordt de lucht keurig
opgezogen, maar tot mijn verrassing vervolgens even hard weer in je gezicht
teruggeblazen. Gefilterd weliswaar, maar toch...je haar raakt er zo van in de
war. Na het koken zie je er net uit alsof je nog een gevecht hebt gehad met de
kip die je zojuist hebt gebraden.
Ook
op het werk heb ik het prima naar mijn zin. Maandag vertrek ik naar Pensylvania
waar ik dinsdag een presentatie bij een klant moet geven. Vervolgens
dinsdagavond weer terug. Verder staan op korte termijn nog trippen gepland naar
Las Vegas en de Grand Canyon (vakantie) en daarna ga ik voor een aantal weken
naar Buenos Aires. Heerlijke vooruitzichten. Gistermiddag hadden we een
teamlunch en daarbij werd geconstateerd dat alle 6 tafelgenoten een andere
nationaliteit hebben. Dat maakt het geheel erg interessant om met al die
verschillende nationaliteiten en dus verschillende culturen samen te kunnen
werken.
Op
het werk hebben de printers namen gekregen. In plaats van HP Laserjet 4, heet de
standaard printer Bruno. Daarmee krijg je meteen een heel andere kijk op een
printer. De kleurenprinters hebben helemaal sublieme namen; 'This one' en 'That
one'. Dat levert leuke converstaies op:
"
I cannot find my printouts."
"
Did you print it on 'This one' or 'That one' ?"
"
I printed it on this one."
"
But this one is 'That one'."
"
And which one is that one?"
"
That one is 'This one'."
"
I think that one has an almost empty toner, so it is better to print it on 'That
one'?"
"
That one?"
"
No this one."
Zie
zo je printouts maar weer een terug te vinden.
Ik
heb voor mezelf wel het besluit genomen niet te veel te veramerikaniseren. Ik ga
niet mijn eten alleen met mijn vork in mijn rechterhand naar binnen schuiven, ga
niet 3 keer per dag buitenshuis eten (wat vaak wel goedkoper is) en ga me niet
druk maken om de dingen die voor de amerikanen wel belangrijk zijn. Mocht ik wel
veranderen, wrijf dan alsjeblieft deze Newsflash onder mijn neus. Het staat hier
zwart op wit en ik roep iedereen op dit uit te printen en te bewaren. Mocht het
nodig zijn, sla me er dan gewoon mee om de oren. Gelieve de Newsflash in dat
geval niet in te lijsten. Bij voorbaat dank.
Hartelijke
groeten en tot de volgende Joe Es Ee Newsflash,
Wim