5
April 1999. Het is nu precies een jaar geleden dat ik met mijn koffertje en wat
amerikaanse dollars op zak ben geland op het vliegveld in Dallas. Op een
papiertje stond het reserveringsnummer van de huurauto geschreven evenals het
adres van het hotel. De ellende om de weg in deze onbekende stad te vinden is me
bespaard gebleven, omdat vrienden van mij hadden geregeld dat wat collega's van
Origin me zouden komen ophalen. Wat een groot avontuur was dat zou kunnen
uitdraaien in een grote teleurstelling, is een geweldige ervaring gebleken. Dat
kwam met name door de hartelijke ontvangst van collega's en vrienden hier, maar
zeker ook door alle positieve reacties uit Nederland. Uit zelfbescherming ben ik
nooit gaan twijfelen aan de echte betekenis van alle stimulerende woorden.
"Wat geweldig dat je naar Amerika gaat" kan gerust betekenen "Mooi
dat je weggaat en we kunnen eigenlijk niet wachten tot je het land uit
bent".
Eén
jaar in Amerika en wat een geweldig jaar was het. Het is voorbij gevlogen en ik
kan gerust zeggen dat ik nog iedere dag geniet van het leven dat ik hier heb.
Dat komt zeker niet in de laatste plaats doordat ik sinds kort een vriendin heb.
Lara is geboren en getogen in Dallas en na een periode van 10 jaar afwisselend
in Nashville en Japan te hebben gewoond, woont en werkt ze sinds 2 jaar weer in
Dallas. Of het toeval is of toch het lot dat ons bij elkaar heeft gebracht, ik
ben er in ieder geval erg dankbaar voor. Nadat onze paden elkaar bijna hadden
gekruist in Nederland en Sydney, hebben we elkaar 3 maanden geleden via een
gemeenschappelijke vriendin leren kennen. Sindsdien heeft mijn mooie wereldje
hier toch wel veel extra kleur gekregen.
Engels
is inmiddels een tweede moedertaal voor me geworden. Het grootste compliment dat
ik laatst kreeg was van een kassiere die aan mijn accent dacht te horen dat ik
uit de Bronx kwam. "Do I look like I am from the Bronx?" dacht ik in
mezelf. Ik ben echter realistisch genoeg om te beseffen dat haar opmerking meer
met haar intelligentievermogen te maken had dan met mijn engels. Voorlopig heeft
mijn nederlands er nog niet onder te lijden. Hoewel ik af en toe wel wat langer
over een nederlands woord moet nadenken, ben ik toch redelijk tevreden zolang
mensen mij niet gaan uitmaken voor een achterneef van Barry Stevens (of een
achternicht in zijn geval). Lara is inmiddels ook begonnen om het nederlands
onder de knie te krijgen. Naast wat basis beleefdheden kan ze inmiddels tot 1
miljoen tellen. Je kunt je voorstellen dat dat een hele lange serie Berlitz
bandjes is en dat het erg veel geduld vraagt bij het oefenen, maar het is in
ieder geval de moeite waard. Ik las laatst in Encyclopedia dat nederlands de
taal is die het dichtst bij engels staat. Hoe ze daar bij komen mag Joost weten.
Waarschijnlijk hebben ze deze theorie ontwikkeld na gesproken te hebben met Henk
van de delicatessezaak. "Ik woon al vijfendertig jaar in Amerika"
klinkt in het engels van Henk als "Ik lif olreddie vijf and dertig jeers in
Amerika". In het nederlands van Henk klinkt het zo: "Ik lif olreddie
vijf and dertig jeers in Amerika". Een waterdicht bewijs dat de conclusie
van Encyclopedia juist is.
Natuurlijk
moet ik het even over het weer hebben. Een echte winter hebben we hier in Texas
niet gehad. Erg veel zon en lekkere temperaturen kenmerkten de wintermaanden. Ik
krijg daar altijd een bijzonder goed humeur van als ik de strakblauwe lucht zie.
De temperatuur begint nu al weer aardig op te lopen en deze weersomstandigheden
brengen ook weer het bekende ongedierte met zich mee. Na de kakkerlakken vorig
jaar na een zware strijd verdreven te hebben, loop ik nu weer op mijn sokken als
een echte held met de stofzuiger in de hand dit ongedierte na te rennen door
mijn appartement. Toch deze week de Pestcontrol maar weer even laten komen. Het
is eigenlijk een wonder dat deze diertjes hier kunnen overleven in deze stad
waar zoveel haarlak wordt gesprayd dat de ozonlaag niet anders kan dan zich
oplossen. Dit gebruik van haarlak in combinatie met het feit dat Dallas op de
biblebelt ligt (er is pas een kerk geopend met 10.000 zitplaatsen) levert de
veel gehoorde opmerking "Let us (s)pray" op.
Het
weer in Texas kan ook volledig omslaan en gigantisch spectaculaire onweersbuien
kunnen het prachtige weer tijdelijk verdringen. Een paar weken geleden heeft een
ander regelmatig terugkerend fenomeen haar sporen achtergelaten, namelijk een
tornado. Het komt regelmatig voor dat er gevaar bestaat voor een tornado in
Dallas en je wordt via de radio en televisie op de hoogte gehouden van de
ontwikkelingen. In het begin trok ik me daar nooit zo veel van aan, want tot nog
toe zijn tornado's een ver van mijn bed show geweest. Ondanks de tornado
waarschuwingen, bleef ik gerust doorzappen op zoek naar mijn favoriete programma
(dat ik nog steeds niet heb gevonden), totaal onbewust van de mogelijke gevaren.
Inmiddels heb ik wel geleerd dat ik de mededelingen wel degelijk serieus moet
nemen en ik weet nu ook hoe te handelen. Er zijn 2 gradaties. Een 'Tornado
watch' wil zeggen dat er gevaar bestaat voor een tornado, maar er heeft er
zich nog geen gevormd. Actie is dan nog niet geboden, behalve het nieuws in de
gaten blijven houden. Een 'Tornado
warning' geeft aan dat er een tornado is gesignaleerd en op de televisie
wordt de tornado dan gevolgd. Zodra deze dicht bij je in de buurt komt, dien je
bij voorkeur in bad te gaan zitten (en niet stiekum het bad met lekker warm
water vol laten lopen) en een matras over je heen te trekken. Dan is een tornado
in één keer letterlijk een erg dicht bij mijn bed show geworden. Ik kan deze
twee gradaties echter wat moeilijk uit elkaar hadden en lig dan ook om de
haverklap met mijn matras over me heen in de badkuip. Hoe je vanuit de badkuip
moet weten dat de waarschuwing is opgeheven, heeft nog niemand me kunnen
uitleggen. Je kunt je voorstellen dat ik al heel wat uurtjes voor Jan Nop in een
droog bad heb gelegen.
Het
zachte weer brengt het voordeel met zich mee dat je nu nog lekker in de auto met
je raampje open kan rijden, zonder dat de airconditie zich uit de naad moet
werken. Heerlijk hoor. Muziekje aan, zonnebril op, raampje open en armpje uit
het raam. Of nog beter…het dak er af. Maar dat is later erg moeilijk uitleggen
bij de leasemaatschappij als je geen convertible hebt. Maar goed, ik voel me dan
altijd wel een erg stoere jongen. Wat ik echter vergeet is dat ik een erg
windgevoelige kruin heb. Groot is mijn schrik dan vaak ook na heel cool door de
straten van Dallas te hebben gereden, het zelfvertrouwen zelve, wanneer ik bij
het uitstappen in de weerspiegeling van het raam zie dat het haar op mijn kruin
alle kanten op is gaan staan. Met zo'n weerbarstige antenne op je hoofd ziet het
er toch in één keer een stuk minder stoer uit.
Het
muisjesprobleem is trouwens opgelost. Bedankt voor alle aanbiedingen om roze
muisjes op te sturen als het een meisje zou worden, maar Rob en Annette zijn
vanaf 16 april de trotse ouders van Tim. Een gezonde knul en Lara en ik zijn 2
weken geleden een paar dagen in Nederland geweest om dit lekkere ventje te
bewonderen. Hoewel ik er totaal geen aandeel in heb gehad, ben ik als Peetoom
toch wel erg trots.
We
hebben een heerlijke week in Nederland gehad, waarbij we met name heel veel tijd
met mijn familie hebben doorgebracht. Het was geweldig en je realiseert je hoe
belangrijk je familie voor je is. Dat 'eigen' gevoel kun je nergens anders ter
wereld terug vinden. Naast een aantal toeristische tochten naar de Keukenhof en
Madurodam hebben we ook veel gezien in Brabant om Lara een ander beeld van
Nederland te geven dan alleen Amsterdam, klompen en windmolens. Met mijn broer
Bart en zijn vriendin Jolanda zijn we een dag op stap geweest in Eindhoven. Een
voorbijganger vroeg ons of we bekend waren in Eindhoven en aangezien Bart daar
woont, durfden we de uitdaging wel aan. "We zijn op zoek naar meneer Van
Dijk". Ik dacht dat die lui erg grappig waren en vergeleken met Amerika is
Nederland wel wat klein, maar toch niet zo klein dat je in een grote stad een
wildvreemde voorbijganger naar een persoon kunt vragen. Toen we ze moesten
teleurstellen in de veronderstelling dat ze een grapje maakten, liepen ze
doelloos verder op zoek naar een andere voorbijganger. Ik dacht dat ze echt een
steekje los hadden, totdat we op de terugweg langs een heel mooi café kwamen.
Het interieur trok onze aandacht en we waagden een blik naar binnen. Het
prachtige café verdiende wel een nadere blik en toen zagen we tot onze
verbazing met grote letters aan de buitenkant van het gebouw 'Meneer
Van Dijk'. Woeps…waren die lui toch zo gek nog niet. We besloten toch onze
weg maar te vervolgen voor het geval we ze alsnog tegen zouden komen.
Ter
afsluiting van deze Joe Es Ee Newsflash wil ik het toch nog even over het
Millenium hebben. Ik snap niet dat niemand inziet dat we over een tijd weer met
hetzelfde probleem te maken krijgen. Als een idioot wordt nu alle software
aangepast, zodat de datum niet 6 maar 8 karakters heeft. Waarom gaan we niet
meteen naar 9 karakters, want in het jaar 9999 begint het gesodemieter weer van
voren af aan als we aan de vooravond staan van een jaartal van 5 karakters. Zeg
in ieder geval niet dat ik jullie niet gewaarschuwd heb.
Hartelijke
groeten en tot de volgende Joe Es Ee Newsflash,
Wim