Hide
folks,
Hup
Holland Hup. Op deze nationale feestdag in Amerika (4th of july) hebben wij als
Nederlanders ook wat te vieren. Ik verkeer nog helemaal in de roes van de
overwinning van Nederland op Argentinie zojuist bij de wereldkampioenschap
voetballen. Tussen de oranje balonnen, confetti en chips, tracht ik het een en
ander op papier te zetten van hetgeen er de afgelopen maand aan deze kant van de
grote plas is gebeurd.
Het
valt in Amerika niet mee om het voetballen op de voet te volgen. Het ligt niet
zo zeer aan de uitzendingen, want iedere wedstrijd wordt wel rechtstreeks
uitgezonden, maar meer door het tijdsverschil. Doordeweeks vinden de wedstrijden
tijdens werktijd plaats. De situatie is hier niet bepaald zoals in Brazilie waar
echt alles tot stilstand komt tijdens het voetballen. In tegenstelling zelfs;
het merendeel van de Amerikanen heeft geen idee dat er een wereldkampioenschap
plaatsvindt. Als je de live uitzending hebt gemist, heb je pech, want van
uitgebreide naverslagen en samenvattingen hebben ze hier geen kaas gegeten. Geen
Kees Jansma die een diepte interview houdt met een voetballer (voor zover
mogelijk), geen Harry Vermeegen (op zich al een zegen) die met een topspeler een
balletje staat te trappen. Je mag van geluk spreken als er 's avonds nog 10
seconden per wedstrijd aan wordt besteed, waarbij ook nog niet eens alle
doelpunten worden getoond. De live verslagen zijn wel goed. Volgens mij zijn dat
de enige 45 minuten op de televisie zonder onderbreking voor commercials. Op
zich al een doorbraak. Ik ben een keer naar een basketbal wedstrijd geweest
waarbij regelmatig het spel stil lag. Met mijn beperkte kennis van het
basketballen dacht ik dat ik een overtreding over het hoofd had gezien, maar
achteraf wist iemand me te vertellen dat op die momenten het live verslag op de
televisie voor reclame werd onderbroken. Gelukkig heeft dit fenomeen bij
voetballen nog niet zijn intrede gedaan. Natuurlijk is er wel wat op gevonden,
want er is continue een logo tijdens de wedstrijd op het scherm. Iedere 10
minuten mag een ander merk zijn naam aan dat deel van de wedstrijd verbinden,
waarbij de commentatoren ook mondeling nog eens bevestigen dat dat deel van de
wedstrijd wordt aangeboden. Iets te veel informatie, maar toch bedankt.
Amerikanen zijn ook zot op statistieken. Regelmatig verschijnen er gegevens op
het scherm met statistieken. Ook in Nederland wel een bekend fenomeen, maar de
meest vreemde getallen worden hier tevoorschijn gehaald. Ik kan er af en toe
geen touw aan vastknopen wat ze willen doorgeven, want het is niet duidelijk
waar de gegevens betrekking op hebben. Gaat het om een speler, deze wedstrijd of
alle wedstrijden van deze ploeg met mooi weer en meer dan 20.000 bezoekers
waarvan meer dan de helft de dag ervoor Chinees heeft gegeten. Het moet in ieder
geval een indrukwekkende milleniumbestendige database zijn waar die gegevens uit
worden gehaald.
Over
het jaar 2000 gesproken. Iedereen heeft wel gehoord van de problemen die zich
met de eeuwwisseling kunnen voordoen. Computerprogramma's die geen rekening
houden met een viercijferig jaartal. Dat kan vergaande consequenties hebben en
in de IT wereld kunnen we daar mooi van profiteren. Er zal wel wat misgaan aan
het begin van het jaar en zo heeft KLM besloten om op 1 januari 2000 al haar
vliegtuigen aan de grond te houden. Ik las afgelopen week in de krant dat er
hier een grote groepering is die algehele chaos verwacht. Schuilkelders worden
gebouwd en extra voedsel wordt ingeslagen om te kunnen ontvluchten aan de
massahysterie die zich na de jaarwisseling zou voordoen. Als nuchtere Hollander
rol je dan maar een keer met je ogen en slaak je een diepe zucht en hoop je
stilletjes dat er iemand de tegenwoordigheid van geest heeft om een groot slot
op de schuilkelder te zetten en de sleutel ver weg te gooien.
Stel,
je gaat op wintersport. Je reist half Europa door op zoek naar een goed
wintersportgebied. Via de Duitse Autobahn naar de Zwitserse bergen, waar je je
een hele week heerlijk kan uitleven op de pistes. De eerste dag nog voorzichtig
de rode piste, maar de laatste dag neem je onverschrokken de zwarte piste.
Vervolgens weer die hele afstand naar huis. Alles gaat goed, totdat je thuiskomt
en je over de drempel van de voordeur struikelt en je been breekt. Hypothetisch
geval, maar niets is onmogelijk. Stel nu dat je een antiek tafeltje bent. Ik
weet dat het moeilijk is je een skieend antiek tafeltje voor te stellen, maar ik
probeer hier een punt duidelijk te maken. Mijn antiek tafeltje kan niet skieen,
maar heeft er 6 weken over gedaan om de 10.000 km af te leggen tussen Breda en
Dallas. Alles is goed gegaan totdat de verhuizer bij het uitpakken iets te
onvoorzichtig is en daarbij een poot van mijn tafeltje afbreekt. Niet slechts
een breuk, maar een volledige amputatie. Frustrerend, maar helaas niets aan te
doen. Het is wel heerlijk om al mijn eigen spullen weer te hebben en inmiddels
is mijn appartement volledig aan kant. Helaas heb ik in het begin wat last gehad
van kakkerlakken. Het blijken zogenaamde waterkakkerlakken te zijn. Net als een
waterhoofd en een watermeloen zijn ze groter dan normaal. Ik ben niet echt een
held met al die vreemde insecten en meestal ga ik het gevecht met deze diertjes
aan als een echte Musketier; met de stofzuiger dus. Inmiddels is de Pest Control
geweest en die hebben tijdens mijn afwezigheid het appartement besproeid met
enkele chemicalien. Bij mijn thuiskomt lag er precies in het midden van de kamer
keurig een dode kakkerlak. Ik weet niet of die kakkerlak is omgekomen bij de
spurt naar de voordeur of dat die mensen van de Pest Control dat als
visitekaartje hebben achtergelaten. Het heeft blijkbaar wel gewerkt, want ik heb
geen kakkerlak meer gezien. Mijn haren beginnen wel uit te vallen en mijn tanden
los te raken, maar de insecten zijn in ieder geval weg (geintje).
Ik
heb me voorgenomen om dit weekend mijn foto's van mijn bezoek aan Las Vegas en
de Grand Canyon in te plakken. Het is moeilijk om die belevenissen op papier te
zetten, want de indrukken zijn gigantisch geweest. Het is verbazingwekkend hoe
een stad als Las Vegas op die plek terecht is gekomen. Buiten Las Vegas is er
echt helemaal niets. Alleen maar een doods en kaal landschap. In het vliegtuig
werd aangekondigd dat we gingen landen en dat leek me een prima idee, maar ik
vroeg me op dat moment alleen nog af waar. Niets dan een kale vlakte. Even later
kwam dan toch Las Vegas in zicht. Al die verlichting tegen een achtergrond van
een ruig landschap met een schitterende ondergaande zon, leverde mij een
behoorlijke portie kippevel op.
Dat
weekend was georganiseerd door Origin, waarbij iedereen die voor de SAP Practice
werkt bij elkaar komt om to socialisen, te vergaderen en te gokken. Met 2600
kamers, een eigen IMAX theater, een concertzaal (met optreden van Earth Wind and
Fire) en een winkelcentrum, was het hotel op zich al een belevenis. De zaterdag
werd voor een groot deel in beslag genomen door vergaderingen, maar de rest van
het weekend was er voldoende gelegenheid om als provinciaaltje deze wereldstad
te verkennen. Ik moet zeggen dan voel je je wel heel klein en niet dat dat nou
een stad is waar je vaak naar terug hoeft gaan, maar het is fantastisch om het
een keer gezien te hebben. Aangezien de Grand Canyon 'om de hoek' ligt, zijn we
met een aantal mensen aansluitend een aantal dagen naar dit wereldwonder gegaan.
Het was de tweede keer in korte tijd dat ik me erg klein voelde. Iedereen heeft
wel eens foto's van de Grand Canyon gezien, maar om het met eigen ogen te
aanschouwen is iets wat je je hele leven niet meer vergeet. We hebben ook een
helicoptervlucht door de Grand Canyon gemaakt. Dan komt een van de sterkste
eigenschappen van de Amerikanen naar boven; organisatie talent en
dramatiseringsvermogen. In de helicopter kreeg je namelijk een koptelefoon op
waar muziek op te horen was die volledig was afgestemd op de omgeving. De
perfecte combinatie van beeld en geluid had tot gevolg dat het net leek alsof je
naar een goede film zat te kijken. Ironisch eigenlijk; in een film tracht men de
werkelijkheid zo dicht mogelijk te benaderen en heb je dan eens de kans om het
in werkelijkheid te zien, ga je het weer vergelijken met een mooie film. Vreemd.
Tot
de volgende Joe Es Ee Newsflash.
Hartelijke
groeten,
Wim