Toen
ik ruim een jaar geleden de overstap naar Amerika maakte, was ik me er van
bewust dat er meer gereist zou moeten worden. En om eerlijk te zijn was dat ook
één van de aspecten die me zo aanspraken. Nou…ik heb inmiddels mijn portie
wel gehad. Op dit moment zit ik op een project in Californie, wat betekent dat
ik ruim 3 uur vliegen van Dallas vandaan zit. Dit zou vergelijkbaar zijn in
Europa om bijvoorbeeld iedere week naar Griekenland te vliegen en de weekenden
weer lekker thuis te zijn. Dat lijkt op zich heel wat, maar je raakt hier in
Amerika heel snel gewend aan de lange afstanden. Het woon-werk verkeer dat ik
heb valt ook eigenlijk heel erg mee. Op maandagochtend om 6 uur de deur uit en
vrijdagavond om 8 uur ben ik weer thuis. Doordeweeks heb ik verder totaal geen
reistijd, want ik zit dan meestal dicht bij de klant. Geen ellelange files
iedere dag en proberen het verkeer in elkaar te slaan ("beat the
traffic") of vol frustratie op de A16 de trein voorbij te zien razen. En
geloof me…Californie is geweldig. Alles wat je over Californie ooit hebt
gehoord is waar. Lekker weer, palmbomen, vriendelijke mensen, schitterende
omgeving, prachtige stranden en ga zo maar door. Omdat het een lange termijn
project is, heb ik hier inmiddels ook een appartement, waardoor het allemaal nog
aangenamer is. Om de andere week vlieg ik niet terug naar Dallas, maar komt Lara
hier naartoe en hebben we de kans om de Westkust te verkennen.
Waarschijnlijk
heeft Herz mijn vorige Joe Es Ee Newsflash gelezen, want prompt kreeg ik de
volgende keer bij mijn aankomst op het vliegveld van San Jose een cabrio mee. Ze
zagen mij waarschijnlijk al met een schroevedraaier aan de slag gaan om het dak
er af te slopen en hadden dus maar besloten het zekere voor het onzekere te
nemen en het dak alvast op losse schroeven te zetten. Het zou misschien wel
handig zijn geweest als ze er een gebruiksaanwijzing bij hadden gedaan. Ik zou
zeker zakken voor de Teleac cursus "Handig in en rond de auto". Wist
ik veel dat er een knopje zat om het dak electrisch open te krijgen. Ik dus met
veel geweld en gehannes dat dak handmatig naar beneden gekregen, maar om het dak
weer dicht te krijgen waren mijn spierballen toch niet sterk genoeg. Ik ben dus
toen maar wat verder gaan rondneuzen in de auto totdat ik zowaar het knopje vond.
Ik was al lang blij dat ik het dak niet had gemold. Desalniettemin genoten om
zonder dak rond te kunnen rijden, of zonder top zoals ze hier zeggen. Ondanks
dat ik niet zo ben opgevoed, heb ik dus heerlijk topless door de bergen kunnen
rijden. Ik ben alleen bang dat wanneer Herz deze Newsflash onder ogen krijgt, ik
in het vervolg naar een cabrio kan fluiten.
Amerika
is erg vriendelijk voor blinden. Er wordt echt alles aan gedaan om mensen met
deze handicap wegwijs te maken. Zo hebben de meeste toiletdeuren de tekst
"Dames" en "Heren" ook in braille ingegraveerd. Tenminste
daar ga ik maar even van uit dat dat er staat. Misschien staat er wel "Denk
ook aan de andere blinden…dus: handen wassen na het plassen". Hoe de
blinde met hoge nood de toiletdeur kan vinden mag Joost weten. Wat dacht je
verder bijvoorbeeld van een drive in pinautomaat, waarbij alle druktoetsen ook
van braille zijn voorzien. Ik hoop toch van harte dat nog nooit iemand daar
gebruik van heeft hoeven maken. Het rijgedrag van velen doet echter toch
vermoeden dat er veel mensen zijn met beperkt zicht. Misschien dat daarom alle
strepen op de weg voorzien zijn van een soort katteogen. Je weet wel, die
hobbeltjes waar je banden zo van slijten en je constant wakker van schrikt. Die
vind je dus overal en ik begin nu in te zien dat dat misschien ook braille is.
Je weet maar nooit. Misschien worden de verkeersborden wel vertaald of is het
een soort morse code. De volgende keer toch eens proberen om een tijd over die
strepen te blijven rijden. Ik laat het jullie wel weten als er iets uit mijn
experiment naar voren komt.
Lara
heeft er inmiddels voor gezorgd dat mijn schrijven eindelijk vruchten begint af
te werpen. Vorige week was er een wedstrijd op de radio waarbij je een stukje
uit een brief van je geliefde kon voorlezen en de beste zou dan een prijs winnen.
Ik ga hier nu wel met de billen bloot, maar journalistieke vrijheid dwingt me nu
eenmaal om dit aan jullie mee te delen. Met de billen bloot en topless…het
begint me wel een verhaal te worden zeg. Maar goed, al luisterend naar de
verhalen op de radio werd Lara helemaal enthousiast en wist ze zeker dat ze met
één van mijn brieven zou kunnen winnen. Het feit dat ze in de veronderstelling
was dat je 1000 dollar en een laptop zou kunnen winnen, speelde ook zeker een
rol mee. Ze belde dus het opgegeven nummer en kwam waarempel in één keer door
de telefoondrukte heen en was vervolgens bijna 3 minuten op de radio. En
waarempel…ze won nog de hoofdprijs ook nog. Het was erg bewonderenswaardig hoe
ze op de radio haar teleurstelling kon verbergen toen ze te horen kreeg dat ze 'slechts'
tickets voor een show had gewonnen in plaats van de verwachte hoofdprijs.
Ik
heb inmiddels de hoop op gegeven alle kakkerlakken zelf te vangen en ik begin
een beetje moe te worden om met de stofzuiger te lopen zeulen. Dus ik heb de
Pestcontrol maar weer laten komen. Die komen dan met één of ander gif je
appartement volspuiten. Dat wordt geregeld door de inmiddels bekende
leasemaatschappij van mijn appartementen complex en dus was ik daar naartoe
gegaan om het verzoek in te dienen. Nadat met meisje de formulieren had ingevuld
en ik me weer naar de uitgang begon te geven, riep ze me na: "We will spray
you on Friday". Heel even overwoog ik om terug te gaan om er zeker van te
zijn dat ze me goed had begrepen en dat het om mijn appartement ging en niet om
mij. De deo die ik nu gebruik voldoet namelijk prima.
Ik
hebal eens eerder laten weten dat men in Amerika vrij veel moeite heeft met mijn
naam. Toen ging het met name over de uitspraak, maar ook op papier begint mijn
naam de meest vreemde constructies te krijgen. Mijn officiele doopnaam is
Willem, maar mijn roepnaam is Wim. Daarnaast heb ik nog 2 doopnamen. In Amerika
heb je een voornaam, een "middle name" en je achternaam. Officiele
documenten vermelden dan je voornaam volledig, gevolgd door de initiaal van je
"middle name" en je achternaam. Op mijn credit card staat William G
Schalken, op de spaarkaart van de supermarkt ben ik Schlaken, soms ga ik door
het leven als Win Schalken en bij Origin ben ik Wim Y Schalken, terwijl mijn
officiele initialen WGJ zijn. Hoe ze nu aan Y komen, daar kan ik alleen maar
naar gissen.
"Ring….ring".
"Hi
this is Wim.".
"Hi
Wim, this is Origin. We would like to complete your record, so could you tell us
your middle initial?".
"Why?".
"Thank
you. Bye.".
"Click…tuut..tuut..tuut.".
Hartelijke
groeten en tot de volgende Joe Es Ee Newsflash,
Wim