Dallas.
Behalve dat de nieuwe X-files film zich hier voor een groot deel afspeelt, niet
echt een stad die een grote bekendheid geniet. De toeristen die hier naartoe
komen, komen voornamelijk voor 2 attracties; Southfork Ranch en het John F
Kennedy museum. Voor de duidelijkheid, Southfork Ranch (inderdaad…van de
verhuiskaart en nee…daar woon ik nu niet) is bekend van de televisieserie
Dallas. Volgens mij hebben daar nooit echt filmopnames plaats gevonden, maar
toch leuk dat er nu een kadoshop is opgezet met een aantal foto’s van JR en
Miss Elly aan de muur, waar je theedoeken met Bobbie en Sue Ellen kan kopen. Je
kunt ook met een treintje over het terrein rondgereden worden, maar daar heb ik
maar vriendelijk voor bedankt. How low can you go, maar dat was me toch net iets
te low. Het JFK museum daarentegen heeft een grote indruk op me gemaakt. In de
binnenstad van Dallas vind je Elm street met daaraan de Texas Schoolbook
Depository, het rode bakstenengebouw waarvandaan vermoedelijk de dodelijke
schoten zijn gelost op Kennedy. De eerste keer dat ik op zoek was, heb ik
ongeveer voor ieder rood bakstenen gebouw stilgestaan in de veronderstelling dat
dat ‘de’ plek was. Nu ik het in het echt heb gezien, is de omgeving goed te
herkennen in de beelden van de moordaanslag. Op de zesde etage van dit pand is
een tentoonstelling ingericht, die verhaalt over het leven van Kennedy en zijn
gezin. Het prive leven, de economische en politieke situatie ten tijde van de
moord worden in een gepaste vorm weergegeven. Natuurlijk wordt ook de
moordaanslag uitvoering toegelicht met alle ontwikkelingen die zich daarna
hebben afgespeeld. De moord op Lee Harvey Oswald en alle speculaties over een
samenzwering. Natuurlijk, Amerika zou Amerika niet zijn als er niet over een
complot wordt gespeculeerd. Als El Nino er niet de schuld van kan krijgen, dan
zal de regering er wel achter zitten. Persoonlijk denk ik dat het een kwestie
van tijd is, totdat de eerste vermoedens worden geuit dat de overheid ook achter
El Nino zit. Aangezien El Nino toen nog slechts aan het broeden was op al haar
plannen om de wereld een hak te zetten, moet de regering wel achter de moord op
Kennedy zitten. Ik zie mezelf als een nuchtere Hollander, maar bij het vergaren
van alle informatie kun je haast niet anders tot de conclusie komen dan dat het
dodelijke schot ergens anders vandaan is gekomen en er dus meer aan de hand is
dan tot nu toe officieel is vastgesteld. Het is een heel bijzondere plek in
Dallas. Het rare is eigenlijk dat het een heel mooie plek is in de binnenstad.
De weg is omgeven door gras, waar je heerlijk kunt liggen en kunt genieten van
een mooi uitzicht terwijl je gedachten teruggaan in de tijd en je je afvraagt
wat er zich werkelijke op 22 november 1963 heeft afgespeeld op de plek op de weg
die nu nog slechts wordt gemarkeerd door een groot geel geschilderd kruis.
Een
van de aspecten die me vooraf erg aanspraken aan Dallas, was het mooie weer. Nou,
ik heb mijn portie wel gehad. We hebben hier de afgelopen maand te maken gehad
met een hittegolf. Iedere dag een temperatuur van boven de 40 graden, terwijl
het ‘s avonds afkoelt tot ongeveer 25 a 30 graden. Om heel eerlijk te zijn
bevalt me dit prima, omdat het een droge warmte is en dus goed te verdragen. Het
is helaas niet mogelijk om actief buiten te zijn, maar naar het zwembad en dan
weer snel terug is nog net te doen (patser). Alle gebouwen zijn voorzien van
airconditioning en naar mijn mening zijn die vaak veel te koel afgesteld.
Bijvoorbeeld in de bioscoop is het meestal ijskoud. Tegenwoordig neem ik dan ook
een trui mee om enigszins van de film te kunnen genieten. Het toppunt is dan
echter om na de bioscoop weer de buitenlucht in te stappen en zelfs ‘s avonds
laat overwelmd te worden door een heerlijke warmte.
Ik
heb weer iets nieuws ontdekt in mijn keuken; een ijsmachine. Niet van roomijs,
maar van ijsblokjes. Dat je daar een apparaat voor nodig hebt zou je zeggen,
maar geen gesjoemel meer met een mal, die je na het vullen met water met een
bibberend handje zonder water te knoeien weer in de diepvries probeert te
krijgen. In mijn diepvries (waar anders) bevindt zich een vreemd apparaat,
waarvan ik me altijd al heb afgevraagd waarom het zoveel van de ruimte in beslag
moet nemen. Afgelopen week heb ik per ongeluk een hendel overgehaald en
sindsdien hoorde ik af en toe een vreemd geluid vanuit de keuken komen. Met de
kakkerlakken nog vers in het geheugen, vreesde ik de meest afschrikwekkende
wezens tegen te komen, maar het heeft een tijd geduurd voordat ik de oorzaak heb
weten te achterhalen. Ik merkte op een gegeven moment dat er allemaal losse
ijsblokjes in de bak onder ‘het apparaat’ lagen. Hoe het werkt, mag Joost
weten, maar door een hendel naar beneden te duwen, treedt het apparaat in
werking en spuwt ijsblokjes uit totdat de bak te vol wordt en automatisch de
hendel weer omhoog wordt geduwd. Er komt geen water aan te pas. Dat wil zeggen,
ik hoef er zelf niets voor te doen. Er zit namelijk een aansluiting met de
waterleiding.
Ik
ben vanmiddag naar de voorstelling Riverdance geweest. In één woord:
fantastisch. In 65 woorden; een adembenemende voorstelling door een groot
gezelschap die ierse folklore uitvoeren. Van zang tot het typische ierse
tapdancen en dat allemaal begeleid met prachtige Enya achtige muziek. Ik kende
de muziek, had de video al eens gezien, maar om het live te zien was echt een
belevenis. Ze komen in Oktober naar Nederland en ik kan het dan ook van harte
aanbevelen om daar naartoe te gaan (met dank aan MS Word voor het tellen van de
woorden).
Als
consultant heb je een afwisselend bestaan. Na de afronding van een project,
begin je aan een nieuw project bij een andere klant in een nieuwe omgeving. Het
kan wel eens voorkomen dat beide projecten niet precies aansluiten en je moet
dan de tussenperiode overbruggen. Dit fenomeen noemt men ‘op de bank zitten’.
Dit wordt zoveel mogelijk beperkt, want het is voor geen van de partijen erg
aantrekkelijk. Je zou vermoeden dat dit in het engels is vertaalt naar ‘to sit
on the bench’. Niets is echter minder waar, want als iemand ‘op de bank’
zit, wordt dat hier aangegeven dat hij of zij ‘on the beach’ is. Dan klinkt
het in één keer een stuk aantrekkelijker. Natuurlijk ben ik pas weer op de
harde manier op deze vertaling gekomen. We hadden een discussie over een collega
en iemand zei: “He is on the beach in London.”.
Los van het feit dat het toen nog vroeg in het voorjaar was en dus veel
te vroeg voor het strand in Europa, zei mijn topografische kennis me dat er iets
niet klopte. Ik dacht nog laat ik maar geen idioot van mezelf maken. Op dat
moment dus niets gezegd en ‘s avonds toch maar even in de Atlas gekeken waar
Londen nou ook al weer precies lag. Je voelt je dan wel lullig als je de
volgende dag terug moet en voorzichtig opmerkt “But there is no beach in
London.”. Al doende leert men.
Hebben
jullie dat nou ook wel eens dat je in gedachten verzonken je tanden staat te
poetsen en je je opeens realiseert dat de tandenpasta erg smerig smaakt en je je
blijkbaar in de tube hebt vergist? … Nee?!? … Oh, laat dan maar.
Hartelijke
groeten en tot de volgende Joe Es Ee Newsflash,
Wim