Eén
van de voordelen van California is dat het koeler is dan Dallas, waar op dit
moment de zomer hoogtij viert en de temperatuur weer rond de 40 graden Celcius
is. Eén van de nadelen van California is dat het koeler is dan Dallas, want
tjonge wat is het hier koud zeg. Oké, het is een beetje overdreven, maar ik zit
deze Joe Es Ee Newsflash nu met kippevel op papier te zetten. Overdag is het
hier in San Jose stralend weer, maar het koelt 's avonds zo flink af. Verder doe
ik vrolijk mee met de Californische gezondheidsmanie. Je ziet hier overal mensen
joggen en er wordt water gedronken bij de vleet. Weet je dat er hier zelfs om de
hoek een waterwinkel is? Kun je je voorstellen een winkel waar ze alleen maar
water verkopen? "Verkoopt u ook water van de tap?", oftwel gewoon
kraanwater. Dat gaat me allemaal wel wat ver, maar om aan het schoonheidsideaal
te voldoen (keep on dreaming Wim) ga ik dus iedere ochtend naar de fitness. Van
de helft van de apparaten heb ik geen idee waar ze voor dienen, maar dat wil
niet veel zeggen, want ik zou nog baantjes gaan trekken in een bubbelbad. In
plaats van buiten te gaan hardlopen en je weg te zoeken tussen de auto's en
waarschijnlijk ook nog te verdwalen, doe je dat hier op een tredmill. Het
grootste voordeel van trimmen op een lopende band is dat je niet terug hoeft te
lopen. Het heeft even geduurd voordat ik dat doorhad, maar iedere stap die je
buiten zet, telt psychologisch dubbel, omdat je weet dat je ook weer terug moet.
Zo
begin ik dus altijd fris en gezond aan een nieuwe werkdag. Hoewel het op en neer
reizen van Dallas naar San Jose niet meevalt, zeker niet nu ik een goede reden
heb om in Dallas te blijven, en ik dus af en toe wel eens een zucht slaak bij al
het reizen, verviel in één keer iedere twijfel toen ik laatst hoorde van een
andere baan. Er werd op de televisie een man geinterviewd die refereerde naar de
afdeling van zijn bedrijf die niet gedekte cheques behandelde. Hij had het over
de "worthless check department". Om eerlijk te zijn dacht ik in eerste
instantie dat het "worthless" op de afdeling betrekking had. Volgens
mij heb je dan toch wel iedere keer wat uit te leggen als je vertelt waar je
werkt. Menigeen zal in de veronderstelling zijn dat je op een waardeloze
afdeling werkt.
Wat
is de overeenkomst tussen Nederland en Denemarken? Persoonlijk heb ik geen idee,
behalve dat we misschien wat langer zijn en blond haar hebben. In Amerika wordt
vaak gerefereerd naar Denemarken als ik zeg dat ik Nederlander ben. Op zich zijn
we daar voor een deel zelf schuldig aan, omdat er zoveel verschillende
benamingen in het Engels voor ons Kikkerlandje zijn. Ik kom uit "The
Netherlands", oftewel "Holland" en we spreken "Dutch".
Erg verwarrend allemaal en de volgende situaties zijn daar een voorbeeld van.
Als iemand me vraagt waar ik vandaan kom, zeg ik altijd "The
Netherlands", omdat Holland slechts een provincie is. Meestal zie ik dan
totaal geen teken van herkenning in andermans ogen, dus dan doe ik maar wat
water bij de wijn en zeg alsnog "Holland". "Oohh…Holland…Johan
Cruijff". "Whatever", denk ik dan. Een taxichauffeur consteerde
laatst mijn accent en ik vertelde hem dat dat "Dutch" was.
"Dutch?", voegde hij er aan toe. "Do they speak that in
Denmark?". Ik heb hem gauw uit zijn droom en van zijn fooi af geholpen. Een
winkelbediende vroeg me laatst waar ik vandaan kwam. "The
Netherlands", zei ik naar waarheid. Hij werd helemaal enthousiast toen hij
vervolgde "Oh I have a lot of customers from Denmark.". Waar dat nu
opeens vandaan kwam, wist ik niet. Je realiseert je in ieder geval dat we toch
maar een klein landje zijn. Op zich kun je het dus de Amerikanen ook niet
kwalijk nemen dat ze niet precies weten waar Nederland ligt. Voor veel
Nederlanders is topografie ook niet de sterkste kant. Ik kan me nog een
uitzending herinneren van De Vakantieman. Oei, dat roept even angstwekkende
herinneringen op. Bestaat die uitgerangeerde Ombudsman eigenlijk nog? Hij alleen
is voor mij voldoende reden om nog even niet terug naar Nederland te komen. Maar
goed, uit puur masochisme zat ik dus een keer naar zijn programma te kijken en
ze waren mensen aan het interviewen die aan het overwinteren waren in Spanje.
Die mensen werd gevraagd om op de kaart aan te wijzen waar ze zich op dat moment
bevonden. Nou je zult het niet geloven, maar de meesten hadden geen idee.
Duitsland, Belgie en zelfs Scandinavie werd aangewezen. Waarschijnlijk hebben ze
in de bus de hele weg liggen pitten, vermoeid van alle zomergebeurtenissen op de
televisie, en niet in de gaten gehad dat ze helemaal geen water zijn
overgestoken.
De
wereldkampioenschappen dames voetbal zijn zojuist afgerond en ik heb kunnen
genieten van een paar heel goede wedstrijden. Omdat de wedstrijden in Amerika
plaats vonden en het sympathieke en erg populaire Amerikaanse elftal
wereldkampioen is geworden, doet bij mij de hoop herleven dat er wat meer
aandacht voor voetbal op de televisie gaat komen. Bij de wereldkampioenschappen
voor heren vorig jaar was het nog erg behelpen en bij de verslaggeving was
duidelijk de invloed van Football te herkennen. Ik heb afgelopen Thanksgiving
naar de Superbowl zitten kijken, maar ik begreep er nog maar weinig van. Het
grappige is dat de scheidsrechter een microfoontje heeft en je dus op de
televisie kunt horen wat hij zegt. Dat zouden ze bij voetbal ook moeten doen.
Dan kun je de vast erg intelligente gesprekken met de spelers volgen. Dat is
veel leuker dan een verslaggever en dan hebben we tenminste een excuus om Harry
Vermegen te dumpen. Een ander speeltje voor de commentatoren bij Football is dat
ze een stift hebben waarmee ze op het beeld kunnen tekenen. Zodra het beeld stil
staat, volgt er allerlei wijs commentaar over de taktiek, ondersteunt door
cirkels en pijlen op het scherm. Dit concept werd ook uitgeprobeerd bij de
wereldkampioenschappen in Frankrijk, maar wat over het hoofd werd gezien was dat
dit alleen werkt als je de regie zelf in handen hebt. Wat dus gebeurde was dat
er cirkels en pijltjes werden getekend, terwijl de regie in Frankrijk besloot
naar een ander shot over te schakelen. Dat leverde vaak heel grappige
beeldcombinaties op, zoals een streep midden over het gezicht van een speler (misschien
een snorretje) of een ovaal boven het hoofd van Kluivert. Niet echt een speler
met een engelachtige reputatie.
Ik
heb deze Joe Es Ee Newsflash even een nachtje in de week gelegd en ben nu aan de
afronding bezig in het vliegtuig op weg naar Dallas. Hoe internationaal Lara en
ik zijn blijkt wel uit onze reisplannen van deze week. Afgelopen Maandag zijn we
gelijktijdig naar het vliegveld vertrokken. Lara op weg naar Singapore en ik op
weg naar California. Toeval is nu dat we ook gelijktijdig weer op het vliegveld
aankomen. Dat is een beetje dubbel aan vliegvelden. Ik heb er een hekel aan bij
het afscheid, maar wat zijn vliegvelden toch geweldig bij thuiskomst.
Amerika
draait op schulden. Alles wat je koopt kan je hier op krediet krijgen en als de
schuldenlast je boven het hoofd groeit, verklaar je jezelf gewoon failliet. De
formulieren daarvoor kun je in de supermarkt krijgen, tweede rij aan de
linkerkant. Een radio advertentie voor een autolening schreeuwt door de
luidsprekers: "Bankruptcy is OK!". Het wordt vaak ook beloond om
jezelf in de schulden te werken. De enige spaarvorm die je hier ziet zijn
airmiles. Bij de meest vreemde aankopen, kun je vliegkilometers bemachtigen. Zo
is er een laser operatie waarbij je je ogen kunt laten corrigeren. De paar
duizend dollar die deze operatie kost, levert je wel mooi airmiles op. Maar let
wel op de kleine letters (maar daarvoor heb je waarschijnlijk de operatie nodig)…je
krijgt de airmiles alleen als je de operatie met een lening financiert. De enige
spaarvorm die er dus is, kun je alleen krijgen door je dieper in de nesten te
werken.
Hartelijke
groeten en tot de volgende Joe Es Ee Newsflash,
Wim