Ik
ben helemaal in mijn element, want ik kan weer hagelslag op mijn brood doen.
Nooit gedacht dat ik daar zo opgewonden van zou raken, maar na een aantal
maanden in Amerika zijn er een hoop dingen aan Nederland die je mist en het
kleinst karakteristieke voorwerp kan je dan helemaal gelukkig maken. Er is in
Dallas een winkel die nederlandse producten verkoopt; Henk’s Deli. Deze delicatessezaak is een combinatie van een
lunchroom en een winkeltje. Henk woont blijkbaar al erg lang in Amerika, want op
de menukaart wordt een poging ondernomen om alles ook in het nederlands te
vertalen. BROODJE KAAS lukt nog wel, maar ULTSMUYTER wordt al moeilijker.
Vervolgens wordt het broodje kaas ook nog eens vergezeld door een portie chips
en een echte amerikaanse pickel (niet te verwarren met een augurk).
De kaas echter smaakt Goddelijk en een ogenblik waan ik me weer in
Nederland totdat de serveerster in het half duits de rekening komt brengen.
Vervolgens heb ik me in de winkel staan vergapen aan alle typisch nederlandse
producten; Conimex (?!?), Calvé Pindakaas, De Ruijter Vlokken, Douwe Egberts
koffie, Pickwick thee, Koopmans appeltaart beslag en van die heerlijke tompoezen
die je in een paar minuten zelf maakt. En natuurlijk echte hollandse kaas. Niet
vaccuum verpakt, maar je mag eerst proeven en dan snijden ze een stuk voor je af.
Over de prijs zullen we het maar niet hebben, want dat is schrikbarend, maar
voor een stukje nostalgie heb ik het er wel voor over. Ik heb daar dus mijn
zondagochtend ontbijt bij elkaar gesprokkeld en ben met een gelukzalige glimlach
en een vriendelijk “Auf Wiedersehen” van het meisje achter de kassa, de
winkel uit gegaan. Waarschijnlijk weten ze daar nog niet hoe de oorlog is
afgelopen.
Amerika
is ongetwijfeld het land van de processen. Voor iedere kleinigheid kun je worden
aangeklaagd. Zo was er een vrouw die 25 jaar lang in een fotolaboratorium heeft
gewerkt. Ze heeft haar baas aangeklaagd omdat het werken in het donker haar
depressief heeft gemaakt. Een ander geval was een man die het
relatiebemiddelingsbureau dat hij had ingeschakeld, voor de rechter sleepte
omdat hij tussen de kandidaten niet de geschikte partner heeft gevonden. De
enige groepering die hier wel bij vaart zijn de advocaten. Met agressieve
reclamecampagnes, waarvan je tenen krom staan van het slechte acteren, worden
deze buitensporigheden alleen nog maar gestimuleerd. Een manier om de
advocaatkosten terug te dringen zijn de Doe Het Zelf pakketten die je in de
supermarkt kan kopen. Dit zijn pakketten waarin zich alle benodigde documenten
bevinden om bijvoorbeeld een echtscheiding of een faillissement aan te vragen.
‘Het’ proces waar iedereen het nu over heeft, is natuurlijk Lewinsky versus
Clinton. Hoe genant was het toch om vorige week maandag president Clinton ten
overstaan van de hele wereld met de billen bloot te zien gaan, omdat hij dat
laatste ook voor Monica heeft gedaan. Een canadese krant opende maandag heel
toepasselijk: “Today it is an embarrassment to be an American”. Los van het
feit dat het niet goed te praten valt wat hij heeft gedaan, lijkt het me de
hoogste prioriteit om dit in gezinsverband op te lossen. De algemene opinie is
hier nu ook wel dat men vindt dat de president met rust gelaten moet worden,
zodat hij gewoon z’n werk kan doen. Alleen de media heeft dit nog niet door en
blijft dit onderwerp behandelen alsof de wereld hier ieder moment door kan
vergaan. Toevallig is Clinton tot nu toe wel één van de succesvolste
amerikaanse presidenten. Dat daarbij af en toe zijn broek op z’n enkels hing
is natuurlijk stom geweest.
In het algemeen zijn Amerikanen erg vriendelijk. Ze zullen je altijd vragen hoe het met je gaat, ook al is het pas de eerste keer dat je de ander ontmoet. Het is daarbij dan niet verstandig om de waarheid te vertellen als je een slechte dag hebt, en al je sores op tafel te leggen, want dan sta je al gauw tegen het luchtledige te praten. In winkels kan dit heel irritant zijn. Een voorbeeld van een bezoek aan een winkel met kantoorbenodigdheden:
Bij
binnenkomst in de winkel staat er meteen een winkelbediende met een rode polo en
een naamplaatje me op te wachten. “How are you doing sir? If there is anything we can help you with,
just ask one of
my colleages and I am sure they can help
you.”
Goh
dat is aardig, denk ik nog. “Thank you.”
Vervolgens
loop ik langs de kassa’s en het personeel heeft blijkbaar niets beters te doen
en van twee kanten komt de vraag: “How are you doing?”
Wat
een aardige mensen hier zeg. “I am fine.”
Ik loop door en kijk even om me heen om in te schatten waar ik de diskettes kan
krijgen. Er lopen wel erg veel rode polo’s rond en voordat ik het weet staat
er al weer eentje voor mijn neus.
“How
are you doing sir? Can you find everything allright?”
Te
trots om te vragen waar de diskettes liggen, zeg ik: “Yes,
I’m fine”
Waar
liggen die kleredingen nou? Waarschijnlijk bij de Computersupplies aan de
linkerkant. Oh, dat wordt moeilijk… minimaal drie rode polo’s onderweg. Kom
op Wim, je kan het. Gewoon negeren die lui.
“How
are you doing? Can I help you find anything?”
“…”
Zo, dat zal hem leren. Niet kijken naar die ander. De volgende die me vraagt hoe
het me gaat krijgt een klap voor z’n kop.
“How
are we doing sir?”
“…”
Met mij ging het prima voordat ik hier binnenkwam en nog één keer zo’n vraag
en met jou gaat het ook in één keer een stuk minder.
De
laatste polo kan ik ontwijken door een gangpad in te duiken. Gelukkig…hij
loopt door. De weg is vrij naar de diskettes.
Wanneer
ik bij de kassa aankom, schrik ik van mezelf als ik aan de cassiere vraag “Hi,
how are you doing?”. Woeps…nou doe ik het zelf ook.
Een
vernietigende blik van de polo achter de kassa doet me vermoeden dat het ook
zijn dag niet is.
Ieder
land heeft zijn eigen taal, maar vaak is het niet voldoende om de taal beheersen
om te weten welke deur je moet kiezen als je naar het toilet gaat. In Brazilie
leverde het portugese Ele en Ela bij mij nogal wat verwarring op. In het frans
is Elle vrouwelijk, dus dat maakte de kans groot dat Ele in het portugees ook
vrouwelijk zou zijn. Jammer nou…niet dus. Weer een genant optreden rijker. In
Amerika had ik op dit gebied helemaal geen problemen verwacht en tot nu toe ook
nog niet ondervonden, totdat ik gisteravond weer op het bekende kruispunt stond
en op de linkerdeur Foxes en op de rechterdeur Hounds zag staan. Geen idee. Ik
ben maar een beetje nonchalant in de buurt blijven rondhangen totdat ik een
vrouw achter de deur met Foxes zag verdwijnen. Weer wat geleerd.
Hartelijke
groeten en tot de volgende Joe Es Ee Newsflash,
Wim