Het einde van Oktober nadert en terwijl de bladeren van de bomen beginnen te vallen, komt heel Amerika in de ban van Halloween. Op gezellige grasveldjes liggen hele pompoen oogsten uitgestald, waar families tussendoor lopen op zoek naar de volmaakte pompoen. Later zie je diezelfde pompoen buiten de voordeur tentoongesteld staan, met een grimas op het gezicht en de inhoud vervangen door een brandend kaarsje. Er moet toch iets gedaan worden met al die pompoen vulsels, dus je wordt volgepropt met pompoensoep, pompoentaart en je kunt zelfs een pompoenshake krijgen. Met zijn gloeiende rode kop moet de pompoen je de stuipen op het lijf jagen, want daar gaat het bij Halloween om. Lekker met z'n allen griezelen. Kinderen gaan over straat verkleed als de meest angstaanjagende beroemdheden uit films en stripverhalen. Maskers, kostuums, schmink, neptanden en dan speciaal voor de kleintjes nog een leuk bijltje in het hoofd met bloed in het haar. Hoe zou het toch komen dat er hier zo veel problemen op de scholen voorkomen vraag je je af? Waar Halloween precies vandaan komt, weet ik eerlijk gezegd niet. Enerzijds lijkt het wel een beetje op Carnaval, omdat iedereen verkleed gaat. Maar wat is Carnaval zonder een polonaise? Eigenlijk is Halloween beter dan Carnaval, want je hoeft daarna niet te vasten. Wel de lusten, niet de lasten. Anderzijds doet Halloween mij ook sterk denken aan Driekoningen. Kinderen gaan al zingend van deur tot deur en roepen dan "Trick or treat". Het is dan de bedoeling om snoep uit te delen als beloning voor het zingen, of gewoon om weer van ze af te zijn. Ik las laatst ergens dat ouders toch beter de snoepjes die de kinderen weten te verzamelen eerst even kunnen controleren, want sommige idioten denken dat de "trick" op de kinderen toegepast moet worden en verstoppen scheermesjes of Viagra pillen in de snoepwaar. Wat hoop je daar nu mee te bereiken? Voor mij zal het aanstaande Zondag wel even wennen zijn, want dan is het 31 Oktober en dat is dan DE Halloween dag. Ik moet er echt voor zorgen dat ik niet iedere keer als een idioot het alarmnummer 911 ga bellen, als er weer een klein kind met een bijltje in het hoofd voor mijn deur staat te blèren. Happy Halloween.
Het is deze maand precies 10 jaar geleden dat Californie getroffen werd door een zware aardbeving. Door de diverse aardbreuken zijn aardbevingen hier bijna aan de orde van de dag. Gelukkig is het slechts zelden dat de aardbevingen ook daadwerkelijk worden gevoeld, maar met Turkije en Taiwan nog vers in het geheugen, lig ik nu ook hier in San Jose om de haverklap met mijn matras over me heen in de badkuip. Dat is toch geen doen zo. In Dallas kan ik me op die manier beschermen tegen de tornado's en hier tegen de aardbevingen. Ik kom er zo bijna niet meer toe om de Joe Es Ee Newsflash te schrijven. Bij alle documentaires wordt ook iedere keer naar voren gebracht dat de aardbeving van 10 jaar geleden slechts een voorproefje is geweest van de echt grote beving die ergens in de komende 30 jaar wordt verwacht. Hopelijk is het project tegen die tijd afgelopen.
Velen van jullie hebben waarschijnlijk wel eens gegolfd en zijn bekend met het fenomeen dat water golfballen aantrekt. Volgens mij kun je er ooit de Nobel prijs mee winnen als je dit natuurverschijnsel daadwerkelijk kan aantonen. Het is zo overduidelijk dat door het idee dat er ergens water in de buurt is, de golfbal een eigen wil krijgt en vervolgens een duik neemt in het water dat normaal gesproken ver buiten je bereik ligt. Wanneer je dan ook nog iedere keer met nieuwe ballen speelt kan dit nog een dure grap worden. Ken je dat, dat je bij het zien van water, snel de bal verwisselt voor een oude bal? Maar goed. Iemand was blijkbaar erg creatief geweest en had de oplossing gevonden. Niet tegen het verzuipen van je golfballen, maar om niet voor de kosten op te hoeven draaien. Die had het namelijk gewoon gedeclareerd bij zijn inboedelverzekering. En naar het zich laat aanzien was het nog gelukt ook, want mijn nieuwe polis beschrijft nu duidelijk dat ballen die op de golfbaan worden verloren, niet zijn gedekt. Jammer dat ik nou niet eerder op dat idee ben gekomen. Als ik jullie was zou ik toch maar even de polis doornemen.
Nederland heeft Catherine Keijl (hoe schrijf je dat ook al weer?) en Amerika heeft Jerry Springer. Het enige goede aan dit soort programma's is dat je je daarna zo goed voelt over jezelf. De beste manier om je zelfvertrouwen weer helemaal op te krikken is om de televisie aan te zetten en naar dit soort onzin te gaan kijken. Ik ben niet gek, al die anderen zijn gek. Ook een heel goede inspiratiebron om over te schrijven overigens. Zo was er laatst een troela die haar familie problemen op de nationale televisie aan het uitvechten was. Als je het zooitje bij elkaar zag zitten en tegen elkaar tekeer zag gaan, snapte je ook waarom ze dat liever op de televisie uitvechtten. Het is namelijk een stuk veiliger. Maar ze realiseerde zich gelukkig wel dat het een beschamende vertoning was en verwoorde dat als volgt: "If our grandparents were still alive, they would turn over in their graves". Rare familie hoor.
Nu het buiten kouder aan het worden is, moet ik nog vaak denken aan de tijd dat ik als postbode voor dag en dauw en door weer en wind naar buiten moest om de post rond te brengen. Wat voel ik me dan toch weer bevoorrecht dat ik mijn geld kan verdienen door op mijn luie krent te zitten en wat heb ik dan een bewondering voor alle postbodes. Waar ook ter wereld, postbodes heb je overal. Hetzelfde geldt ook voor krantenbezorgers, maar hier in Amerika heeft deze doelgroep het toch iets gemakkelijker. Die hoeven namelijk niet de krant in de bus te proppen en de Zaterdag editie uit elkaar te halen om die toch door dat smalle gleufje naar binnen te krijgen. Nee hoor, hier wordt de krant je toegeworpen. Je ziet het op de televisie, maar je gelooft het misschien niet, maar de krant ligt gewoon ergens op de oprit. Het hangt af van het gooitalent van de bezorger hoe ver je moet gaan om je krant op te rapen. Nu woon ik in een appartementencomplex en nog wel op de derde verdieping. 's Ochtends ligt de gemeeschappelijke hal op onze etage vol met her en der verspreide kranten. Ik heb me altijd afgevraagd of die nou naar boven worden gebracht of ook geworpen. Maar dat is toch vrij hoog hoor. Het antwoord diende zich een aantal weken gelden aan, toen ik kranten op mijn balkon begon terug te vinden. Blijkbaar een nieuweling.
Lara en ik gaan graag naar de bioscoop en dan vooral naar een nieuwe bioscoop in Dallas wat een combinatie is van een restaurant en een bioscoop. Je zit dus aan gewone tafeltjes en tijdens het eten kun je dan de film bekijken. Een erg leuke formule. Aangezien de lichten wel worden gedimd, heeft het restaurant een manier gevonden om als klant de aandacht van de ober te trekken, zonder daarvoor anderen lastig te hoeven vallen. Je krijgt namelijk een plat vierkantje op je tafel en door op het knopje te drukken, licht het schijfje op in een rode gloed. Heel handig. Iemand moet laatst gedacht hebben, dat is ideaal voor thuis. Misschien dat het daar ook werkt. Het is het proberen waard natuurlijk, maar ik geef hem weining kans. Vast een vaste klant van Jerry Springer. Afijn, hij probeerde dus blijkbaar om dat lampje te jatten. Hoe doe je dat? Nou gewoon door het vierkantje in je broekzak te stoppen. Het zou hem waarschijnlijk wel gelukt zijn als de snuggere niet het knopje had ingedrukt, waardoor zijn hele broek rood opgloeide. "Sir, I believe that belongs to us". "Hé, how did that end up in there?". Die jongen was duidelijk niet de meest begaafde en had duidelijk het licht niet gezien. De bioscoop medewerker echter wel.
Hartelijk groeten en tot de
volgende Joe Es Ee Newsflash,
Wim