De
lange en hete zomer in Dallas heeft zijn sporen achtergelaten. Alle
sprinklerinstallaties hebben niet kunnen voorkomen dat het gras dor is geworden
en de bomen geven duidelijk te kennen wel wat water te kunnen gebruiken. Ik weet
dat dit heel vervelend moet klinken na de matige zomer die jullie in Nederland
hebben gehad, maar ik had vorige week opeens heimwee naar een druilerige
zondagmiddag. Geen stralend blauwe hemel, geen airconditioning om de hitte
buiten te houden, maar een zwaar bewolkte hemel waarbij je eigenlijk alleen maar
binnen kan blijven om te luisteren naar de regen die tegen de ruiten aan
klettert. Nou, mijn wens is uitgekomen, want op dit moment regent het hier. Het
is zondagochtend, er staat een appeltaart in de oven en ik verwacht wat vrienden
op de koffie. Ik zal die Amerikanen eens wat nederlandse gewoontes bijbrengen.
Terwijl de appeltaart langaam een heerlijke geur begint te verspreiden en ik op
mijn bezoek aan het wachten ben, heb ik mooi even tijd om deze Joe Es Ee
Newsflash op papier (lees beeldscherm) te zetten.
De
schoolvakantie is voorbij en de bekende gele schoolbussen rijden af en aan om de
kinderen naar school te brengen. Ik heb besloten om ook maar weer de
schoolbanken in te duiken, alleen kan ik daar helaas niet voor die mooie bus
nemen. Op zaterdagochtend volg ik op de universiteit van Dallas een cursus
fotografie. Het is altijd al een grote hobby van me geweest, maar het is goed om
nu eens te leren hoe het daadwerkelijk moet. Iedere week krijgen we een opdracht
mee om een filmrolletje over een bepaald onderwerp vol te schieten. Ik sleur
mijn camera nu dus overal mee naartoe en als een volleerde fotograaf schiet ik
mijn rolletjes vol. Voor de komende week staat het fotograferen van mensen
centraal. De cursusleider wilde aan het einde van de cursus gisteren een
praktijkvoorbeeld geven, waarvoor we allemaal naar buiten moesten en we een foto
van hem mochten maken om te experimenteren. “Shoot me”, zei hij. Een
redelijk riskante opmerking in een stad waar het eenvoudiger is om een geweer te
kopen dan om aan alcohol te komen. Dit is niet overdreven. Ik woon in een
zogenaamd droog gebied, wat betekent
dat je nergens alcohol kan kopen. Dat je bij de Walmart (een soort Hema) vrolijk
met een geweer naar buiten kunt lopen, is blijkbaar minder gevaarlijk. Ik snap
die Amerikanen niet. Een schijnheilig gedoe, want twee straten verder is het een
andere county en daar vind je drankenwinkels waar je heel Scandinavie dronken
mee kan krijgen. Het is gelukkig goed afgelopen met de cursusleider, want het is
niet met hem afgelopen (?!?). Uit de context begreep iedereen wel dat het niet
om een zelfmoordcommando ging en kwamen er twintig fotocamera’s tevoorschijn
in plaats van vuurwapens.
Helaas
is Marco Borsato hier geen bekend fenomeen, maar afgelopen maand hadden we hier
iets anders om om middernacht de winkels te bestormen. De video van Titanic is
uitgekomen en speciaal daarvoor was een groot aantal winkels ‘s nachts open.
Wat je vervolgens op dat tijdstip met een ruim drie uur durende film moet, mag
Joost weten. Nadat de grootste hysterie gezakt was, heb ik de video ook
aangeschaft. Zelfs na drie keer blijft het een prachtige film. Tot mijn
verbazing blijft de boot echter zinken. Je zou zeggen na een paar keer weet je
toch dat die ijsschots eraan komt. De eerste keer heb ik de film in Brazilie
gezien. Normaal gesproken worden de films in Brazilie niet onderbroken voor een
pauze. Dat irritante verschijnsel heb ik alleen nog maar in Nederland gezien.
Titanic werd blijkbaar als een wel erg grote aanslag op de blaas gezien en de
film werd halverwege dus onderbroken voor een korte pauze. Vreemd genoeg was de
zaal na de pauze half leeg. Blijkbaar dachten de meeste bezoekers dat de film
was afgelopen. De boot was nog niet eens gezonken! Die mensen verkeren nu
waarschijnlijk in de veronderstelling dat ze al die jaren voor de gek zijn
gehouden en Titanic helemaal niet naar de zeebodem is gezonken. Geef het nog een
paar maanden en het geruchtencircuit komt op gang dat de Titanic nog ergens
ronddobbert. Nu kan ik me ook enigszins voorstellen hoe de geruchten in de
wereld zijn gekomen dat Elvis nog leeft. Er is vast een keer een erg lange film
over zijn leven gemaakt.
Ik
neem aan dat de hele Lewinsky zaak ook in Nederland uitgebreid wordt gevolgd.
Tot mijn grote ergernis wordt je hier gedwongen om het te volgen, want je kunt
de televisie niet aanzetten of het gaat over de Clinton affaire, of liever
gezegd de affaire van Clinton. Uit protest kijk ik nu geen televisie meer. Zo,
dat zal ze leren. Men begint zich hier nu zorgen te maken over de kinderen die
dit nieuws ook constant voorgeschoteld krijgen en vragen beginnen te stellen. Om
het voor ouders eenvoudiger te maken om genante vragen te beantwoorden, is er
een versie van het Starr rapport verschenen speciaal voor kinderen. Zijn jullie
daar nog? Ja, ik viel ook van mijn stoel toen ik dat hoorde. Het lijkt ook niet
op te houden, want het volgende hoofdstuk in deze soap is dat de video van
Clinton’s getuigenis wordt vrijgegeven. Als ik Clinton was had ik al lang de
pijp aan Maarten gegeven (misschien niet helemaal de juiste uitdrukking in deze
context).
Mijn
appeltaart is inmiddels klaar, maar hij is mislukt. Ik had het al een beetje
zien aankomen omdat het deeg een wat vreemde substantie was. Waarschijnlijk komt
dat door de verschillende maten die hier worden gehanteerd. Het recept gaf de
nederlandse hoeveelheden weer en die heb ik proberen te vertalen naar de
amerikaanse standaard. De taart ruikt wel goed en smaakt niet eens echt slecht,
het ziet er alleen niet uit. Het valt ook niet mee in een ander land. Dit
probleem met de meeteenheden kom je overal tegen. Je rijdt hier in miles per
hour, je tankt gallons benzine, de temperatuur wordt weergegeven in fahrenheit,
lengte meet je in inches, ounces is de standaard voor gewicht. In de praktijk
levert dit soms wel problemen op. Bijvoorbeeld bij het kopen van schoenen had ik
geen idee wat mijn schoenmaat was in de amerikaanse eenheid. Ik wist niet eens
wat de maatstaf was. Toen het meisje in de winkel me om mijn schoenmaat vroeg,
dacht ik de makkelijke oplossing te hebben gevonden. Ik zei haar dat mijn
schoenmaat ongeveer 1 feet was. Op de een of andere manier stond ik weer heel
snel buiten…zonder schoenen helaas.
Hartelijke
groeten en tot de volgende Joe Es Ee Newsflash,
Wim