Als
er één ding aan Nederland is dat ik niet mis, dan is het wel de hondepoep.
Sorry om dit zo onmiddelijk op tafel te gooien, maar ik moet het toch even kwijt.
Je kent het wel dat je in de auto stapt en je merkt in één keer dat er een
luchtje aan je schoenen zit of nog erger, dat je eerst door alle kamers van je
huis bent gelopen voordat je je realiseert dat er iets aan je schoenen is
blijven kleven. Gelukkig dus dat we daar hier in Dallas geen last van hebben. De
voornaamste oorzaak hiervan is denk ik dat er bijna geen trottoirs zijn. Het is
vrijwel onmogelijk om te wandelen, dus ook veel minder kans om in de troep van
een viervoeter te trappen. Je doet hier alles met de auto. Niet alleen vervoer
je je ermee van punt A naar punt B, maar als je bij punt B bent aangekomen, hoef
je meestal niet eens uit de auto te stappen om datgene te doen wat je normaal
gesproken bij punt B doet. Ik merk dat dit verhaal wel erg abstract begint te
worden. Wat voorbeelden helpen misschien. Het meest bekende is natuurlijk dat
ieder zichzelf respecterend restaurant (niet dus) een ‘drive in’ heeft. Maar
wat dacht je van pinnen vanuit je auto, stomerijen met een drive in, bioscopen
waar je de film vanuit de auto kan bekijken en tankstations waar je met de auto
tot de pomp kan komen. Dat laatste is misschien niet helemaal een verrassing,
maar dat allemaal om maar niet in de hondepoep te kunnen trappen. Toch mis ik
het wel om gewoon je boodschappen te voet te doen. Het manoeuvreren tussen de
viezigheid neem ik dan maar voor lief.
Het
heeft 6 maanden geduurd, maar ik ben er dan eindelijk in geslaagd om op de
amerikaanse televisie te komen. Verwacht er niet te veel van, want het was niet
echt op de voorgrond en ik weet niet eens zeker of het echt wel is uitgezonden.
Een paar weken geleden stond ik op vrijdagmiddag op het vliegveld van
Philadelphia te wachten op mijn vlucht naar Dallas. Op een gegeven moment kwamen
er allemaal televisiecamera’s te voorschijn en begonnen een hoop journalisten
zich bij ‘mijn’ gate duidelijk gereed te maken voor de komst van een grote
bekendheid. Het duurde niet al te lang voordat ik doorhad dat ze niet voor mij
kwamen. Alle grote namen van de amerikaanse showbizz kwamen in me op, maar bij
navraag bleek het te gaan om bewoners van Porto Rico die op de vlucht waren voor
de orkaan Georges. Over komen waaien naar Philadelphia zou je kunnen zeggen.
Even later kwamen dan de passagiers uit het vliegtuig en die arme mensen werden
onmiddelijk verblind door alle cameralampen en bestormd door de vakkundige
amerikaanse pers. Ik heb ooit eens op een cursus geleerd dat, wanneer je een
objectief verhaal wil maken, je geen suggestieve vragen mag stellen. Ik heb nog
nooit zo veel binnenkoppers horen afvuren. “How does it feel to lose all your
belongings?” of “How many family and friends of you are missing?”. Welkom
in Philadelphia. Opvallend was de goede mimiek van een aantal journalisten. Het
stellen van de vragen ging gepaard met het trekken van gekke bekken, wat volgens
mij medeleven moest uitdrukken. Als na het interview de persoon dood neer zou
vallen, zou volgens mij geen haan er naar kraaien. Tenzij daar op zich weer een
verhaal in zou zitten natuurlijk.
Een
aantal maanden geleden heb ik de begroeting van de Amerikanen al eens onder de
loep genomen. Het bekende en nietszeggende “How are you doing?” heeft echter
nog een veel irritantere variant, namelijk “What’s up?”. Wat moet je daar
nou weer mee? Ik weet er nog geen raad mee en iedere keer dat dat mij gevraagd
is, ben ik niet veel verder gekomen dan “Fine, how are you doing?”. Domme
vragen, domme antwoorden denk ik dan. Wanneer je zo nodig een gesprek wil
beginnen, ben dan ook mans genoeg om zelf met een onderwerp te komen.
Het afgelopen weekend ben ik in de zeer gelukkige omstandigheid geweest om een bezoek te brengen aan Alaska. De 49ste en tevens grootste staat van de Verenigde Staten. Wat een geweldige ervaring en wat een genot om weer eens bevroren vingers en tenen te hebben na die lange en hete zomer in Texas. Ik had het getroffen met het weer, want het vroor wel, maar het zonnetje gaf het landschap een prachtige uitstraling. Het toppunt van het weekend was een tocht met een watervliegtuig naar Mount McKinley, de hoogste berg van Noord Amerika. Vanuit Anchourage was het ongeveer één uur vliegen, waarna we met het kleine vliegtuigje daadwerkelijk tussen de bergen door konden vliegen. Af en toe best wel eng met al die bergwanden, maar dat hoort er nou eenmaal bij. Op de terugweg zijn we geland op een meer in de bergen. In de verre omstreken geen teken van beschaving te ontdekken…niets dan ongeschonden natuur. Het is een heel vreemde ervaring om met een vliegtuigje op het water te landen, maar wat was het mooi. De piloot gaf ons ook even de gelegenheid om uit te stappen, na er zich van verzekerd te hebben dat er geen beren in de buurt waren. Sympathiek van hem en bij het betreden van het land werd al gauw duidelijk waar de beren op af zouden kunnen komen. De hele oever was bedekt met dode zalmen. Eén grote sushibar…rauwe vis zover je kon kijken. De vissen waren een natuurlijke dood gestorven, maar het gaf de geur af van een vismarkt aan het einde van de middag nadat de zon net iets te lang op de vis heeft geschenen. De omgeving was werkelijk prachtig. Een spiegelvlak meer, omgeven door bergen met sneeuw in de toppen. De piloot ging nog even de verkenner uithangen door op zoek te gaan naar berensporen. Na een tijdje had hij een spoor gevonden, dus liep ik af op de plek waar hij aandachtig naar de grond stond te staren in de veronderstelling dat daar fijne pootafdrukken te zien waren die alleen met het geoefende oog gevonden kunnen worden. Groot was mijn teleurstelling dan ook toen bleek dat hij met zijn neus boven de uitwerpselen van een beer zat. Zo kan ik het ook. Daar hoef je niet jaren voor bij de verkenners te hebben gezeten om zo’n spoor op te pikken. Zo eindigt deze Newsflash met hetzelfde onderwerp als waar we mee waren begonnen. Ik zal proberen de volgende keer een frisser onderwerp uit te kiezen. Alles bij elkaar was Alaska een geweldige ervaring en dat zijn echt de momenten waarop ik me realiseer hoe bevoorrecht ik ben.
Tot
slot nog even een opmerkelijkheid. In Afrika is een man zwaar gewond geraakt
nadat hij door een haai is aangevallen. Lullig voor die man, maar op zich niets
vreemds zou je zeggen. Ware het niet dat dit ongeval zich 200 kilometer
landinwaarts heeft voorgedaan, ver verwijderd van water. Wederom een mysterie.
Hartelijke
groeten en tot de volgende Joe Es Ee Newsflash,
Wim