Eindelijk
is het dan zover dat de herfst haar intrede doet in Dallas. Niet dat ik er echt
op heb zitten wachten, zeker niet na alle verhalen over de watersnood in
Nederland. Als de vorst zich nu blijft doorzetten, wordt het een heel
gemakkelijke Elfstedentocht dit jaar. Recht door de weilanden de kortste weg
nemen om je 11 stempeltjes te halen. Waarschijnlijk is inmiddels de
Elfstedencommissie al weer aan het beraadslagen om te kijken of het ijs Erica
Terpstra bestendig is. Hier in Amerika merken we daar niets van en zijn alle
voorbereidingen in volle gang voor Thanksgiving. Dat is aanstaande donderdag en
het is volgens mij nog meer een familiefeest dan Kerstmis. Ik ga deze feestdagen
vieren in Florida waar ik een paar dagen ga golfen met een vriend. Als ik dit
zeg, moet je even de aardappel in mijn keel voor de geest halen. Ik kijk er in
ieder geval wel naar uit om even een paar dagen naar de zon te gaan. De zon gaat
nu veelal schuil achter een wolkendek hier in Dallas en de dagen beginnen
duidelijk te korten. Wie heeft trouwens ooit verzonnen om de klok in het midden
van de nacht te verzetten voor de zomer- en wintertijd? Kan dit niet gewoon
overdag, zodat je niet in het holst van de nacht je bed uit moet om alle klokken
te verzetten? Helemaal irritant als je de gebruiksaanwijzing er weer bij moet
halen, omdat je geen idee hebt hoe de klok van de video verzet moet worden. Nu
de bladeren dus eindelijk aan het vallen zijn, kijk ik met plezier terug naar
Oktober in Texas. Wie ooit het plan heeft om hier naartoe te komen, kom dan in
Oktober. Na de lange en veel te hete zomer, begint de natuur in Oktober weer
helemaal op te bloeien door de dalende temperaturen en de schaarse regenbuitjes.
Het lijkt dan wel lente, maar het meest spectaculair zijn dan de zonsondergangen.
Geloof me…één zo’n zonsondergang is de hele reis waard. De hemel vertoont
dan de meest prachtige kleurencombinaties, waarvan je op een foto zou denken dat
de foto gemanipuleerd is. Het mooiste moment van een zonsondergang is vaak het
moment dat de zon net helemaal onder is. De zonnestralen weerkaatsen dan tegen
de wolken en zetten de hele hemel in vuur en vlam.
Ik
ben er inmiddels achter dat Sinterklaas hier een onbekend begrip is. Ik kan me
een ongeluk zingen voor de open haard, maar het enige wat ik ’s ochtends in
mijn schoen vind is een wortel en ik verdenk de Sint ervan dat het dezelfde
wortel is als die ik de vorige avond in mijn schoen heb gedaan voor het paard.
Voor een stukje nostalgie kan ik naar Henk’s Delicatessezaak gaan. Deze oer
Amsterdammer, wiens nederlands inmiddels net zo slecht is als zijn engels,
verkoopt in deze periode taai taai, chocoladeletters en pepernoten om de
Nederlanders hier een stukje nederlandse cultuur te laten behouden. Het is aan
Amerikanen ook niet uit te leggen wat Sinterklaas nou is. Ze verwarren het
onmiddelijk met de Kerstman en iedere nadere uitleg lijkt toch te stranden in
een oneindige discussie. Uiteindelijk geef je de moed dan maar op en geef je toe
dat Sinterklaas de Kerstman is met Schimmel tussen zijn benen. Einde discussie.
Een
paar weken geleden ben ik een weekend overgebleven in Lancaster, Pennsylvania,
waar ik op dat moment was voor een project. Op zaterdag ochtend werd het me
duidelijk dat ik wat moest gaan ondernemen buiten Lancaster. Ik was in de
fitnessruimte aan het proberen mijn conditie op peil te houden. Door een groot
raam kon ik mooi uitkijken op het zwembad, waar de meest vaste klant de “badmeester”
zelf is. Die zit daar altijd een beetje voor zich uit te staren en uit de blik
in zijn ogen maak ik op dat hij zich aan het afvragen is waarom er in een
zwembad geen eb en vloed is. Net die zaterdag moet een erg drukke dag voor hem
zijn geweest, want er was zowaar een hotelgast aan het zwemmen. Toen de actieve
zwemmer eindelijk besloot het zwembad te verlaten, vloog de badmeester uit zijn
dromen en zijn stoel om onmiddelijk een pion met “WET FLOOR” neer te zetten
in de verse voetsporen. Wat verwacht je anders in een zwembad dan een natte
vloer? Ik zou dat zwembad wel eens op een drukke zomerdag willen zien. Dit
voorval deed me echter besluiten mijn avontuur in Washington te zoeken. Dat is
vanuit Lancaster ongeveer 2 uur rijden. De tocht alleen al was een geweldige
belevenis door de overweldigende pracht van de herfstkleuren. Wijselijk besloot
ik de auto buiten Washington te laten staan en met de metro naar Downtown te
gaan. Dat was heel gemakkelijk te vinden want je hoefde vanaf de snelweg alleen
maar de borden “Park and ride” te volgen. Om kort parkeren te onderscheiden
van lang parkeren, kon je ook de borden volgen met “Kiss and ride”. Dat vond
ik zo leuk gevonden. Ik ben er tenminste van uit gegaan dat dit voor kort
parkeren was. Wie weet probeerden men daarmee de weg te wijzen naar de rosse
buurt, maar voorlopig blijf ik uitgaan van mijn misschien naieve interpretatie.
Het was een prachtige dag met een lekker zonnetje die de wat koele lucht wat
warmte gaf. Hoe kun je het treffen, maar terwijl ik vlakbij Het Witte Huis mijn
broodje kaas op een bankje aan het oppeuzelen was (hollandser kan haast niet),
doken opeens overal politiemensen vandaan. De straat werd afgezet voor alle
verkeer, omdat president Clinton er aan kwam. Die lange blonde toerist met zijn
broodje was blijkbaar geen bedreiging, en dus had ik eerste rangs zicht op de
stoet waarin zich ook Clinton bevond. Een groot aantal motoragenten gingen de
stoet voor en uiteindelijk kwam er dan een limousine waar ook de president in
zat. Ik kon hem duidelijk zien zitten. Helaas Monica niet gezien, maar die kwam
misschien net niet boven het raampje uit. Na deze opwinding heb ik de hele dag
rondgelopen op de Mall. Dat is het gebied waar zich alle grote attracties
bevinden, zoals Het Witte Huis, het Washington monument, het Capitol, en het
Lincoln memorial. Washington blijft duidelijk één van mijn favoriete steden.
Het hoogtepunt was toch wel het bezoek aan het Holocaust museum. Bijzonder
ingrijpend door de opzet van het museum. Het onderwerp is op zich al zeer
ingrijpend, maar de manier waarop het wordt gebracht is adembenemend. De
tentoonstelling en de architectuur van het gebouw vormen volledig één geheel.
Er was slechts één voorval door een wat onbenullige assistente. Op een bepaald
moment was er zich een rij aan het vormen voor een film die ieder half uur werd
vertoond. De rij dreigde echter de doorgang voor andere bezoekers te blokkeren.
Terecht wilde dit meisje daar wat aan gaan doen, maar zij kon blijkbaar geen
andere zin verzinnen om de rij parallel aan de muur te laten lopen dan: “Please
line up against the wall”. Een erg foute opmerking in zo’n museum.
Het
vorige weekend heb ik bezoek gehad van een goede vriendin uit Nederland. Ik ken
Brigitte al van de middelbare school en we hebben altijd contact onderhouden. De
laatste tijd is dat contact weer veel intensiever, omdat zij, gelijktijdig met
mijn verhuizing naar Dallas, naar Toronto is verhuisd waar zij nu woont met haar
canadese vriend. Leuk hoe blijkt dat je veel dingen hetzelfde beleeft wanneer je
als Nederlander de noord-amerikaanse eigenaardigheden analyseert. Alles bij
elkaar een heerlijk hollands weekend gehad. ’s Avonds met goede vrienden van
mij Frans (ook nederlands) en Lucy (engels) naar een comedy club geweest. De
stand up comedian van die avond bleek een hypnotiseur te zijn. Het was een
ontzettend leuke avond, maar als nuchtere Hollander heb je toch af en toe wel je
bedenkingen bij de echtheid van sommige fratsen van de mensen op het podium. Op
maandag zijn we vervolgens naar Houston gereden waar Brigitte moest zijn voor
een conferentie. De afstand Dallas - Houston is ongeveer even ver als van Breda
naar Parijs, maar het is zo gemakkelijk om hier in één dag heen en terug te
rijden. Het is één lange weg en zodra je Dallas uitrijdt kun je de afslagen
gaan aftellen, want die lopen door tot Houston. De highway is ideaal voor de
cruise control in de auto. Op zich heb ik een hekel aan dat ding, want door je
snelheid vast te zetten ga je bergop net iets te snel en bergaf net iets te
langzaam ten opzichte van de andere auto’s. Nee, ik weet wel dat we hier in
Texas geen bergen hebben, maar daar gaat het hier even niet om. In de stad is de
cruise control een nog grotere uitdaging. Zie je snelheid dan maar vast te
houden met al die voetgangers, stoplichten en bochten. Ook erg slecht voor je
banden trouwens om dat te doen. Het enige voordeel van de cruise control is dat
je je benen even in je nek kan leggen. Niet dat me dat lukt, maar je hebt in
ieder geval veel tijd om te oefenen.
Ik
realiseer me hier zo goed wat nu eigenlijk echt belangrijk is. Het gaat dan om
familiebanden, misschien ver weg, maar je weet dat ze er zijn en de
vriendschappen. Vrienden thuis in Nederland en vrienden thuis aan deze kant van
de Oceaan. Al deze contacten doen me zo goed en vormen een bron van energie waar
ik het gevoel van krijg de hele wereld mee aan te kunnen.
Hartelijke
groeten en tot de volgende Joe Es Ee Newsflash,
Wim