Back to the Joe Es Ee Newsflash 2002
De laatste Joe Es Ee Newsflash dateert inmiddels van meer dan twee jaar geleden en als excuus kan ik eenvoudig gebruiken dat dit schrijven zo lang op zich heeft laten wachten om de simpele reden dat wij het merendeel van die periode in Nederland zaten. Wat is die tijd snel gegaan. Aangezien we weer voor een belangrijke verandering staan, is het nu tijd voor een nieuwe Joe Es Ee Newsflash. We gaan namelijk over een paar dagen weer terug naar Amerika.
Voor ons is dit een geweldige periode geweest waarin het altijd onzeker is geweest hoe lang deze periode zou duren en tot het laatste moment is het nog spannend geweest of er nog een jaar aan vast geplakt zou worden. We kunnen in ieder geval terugblikken op een heel mooie tijd waarin we lekker dicht bij mijn familie zijn geweest, Lara nederlands heeft geleerd en natuurlijk Bram is geboren.
Lara en ik hebben altijd gezegd dat het belangrijk is dat we elkaars moedertaal spreken. Zodoende is Lara onmiddelijk bij aankomst in Nederland twee weken op bezoek geweest bij de nonnekes van Regina Coelie. Een erg goed taleninstituut waarin een heel goede basis is gelegd voor haar nederlands dat ze vervolgens in de maanden daarop in de praktijk heeft kunnen brengen. Dat dat nog geen garantie geeft voor het voorkomen van de broodnodige verwarring, blijkt wel uit de volgende voorbeelden. Zo is er in Amerika een bepaald spul op de markt waarmee je fruit en groenten kan wassen. Ja natuurlijk kan dat ook met water, maar dit spul staat er voor garant dat alle chemische troep ook wordt verwijderd (het ziet er allemaal mooi uit, maar het smaakt voor geen meter). Binnenkort zal dan wel een ander spul op de markt komen om het spul dat de chemicalien verwijderd er van af te kunnen wassen. Afijn...Lara meende op een gegeven moment datzelfde spul in de schappen van de supermarkt te hebben zien staan. In verwarring gebracht door de perziken op de verpakking zag ze wasverzachter aan voor dit spul. Je kunt je voorstellen dat onze perziken en appels een tijdje een heerlijk zacht schilletje hebben gehad. Verder heeft onze cavia een tijdje kunnen knabbelen aan een snoepstengel voor kanaries en zijn er regelmatig verse vleeswaren weggegooid omdat de verpakkingsdatum voor de houdbaarheidsdatum werd aangezien. Ook kwam ze op een dag vrolijk thuis met de opzienbarende conclusie dat de Blokker wel een heel nette zaak moet zijn, omdat ze daar al een hele tijd aan het opruimen zijn en dat ze dat ook nog eens met grote pamfletten op de ramen met "Opruiming" aan iedereen willen laten weten. Ik ben in ieder geval erg trots op de manier waarop ze het nederlands heeft opgepakt en hoe ze nu in staat is een volledige conversatie in het nederlands te houden. Iets waar we ook bij de opvoeding van Bram de vruchten van kunnen plukken.
Voor mij was de terugkeer naar Nederland ook goed voor mijn nederlands. Het is opvallend hoe snel stopwoorden of korte zinnetjes in het engels op het puntje van de tong liggen. Als mij bijvoorbeeld koffie wordt aangeboden en ik wil dat graag vriendelijk afwijzen, heb ik nog steeds de neiging om te zeggen "Nee bedankt, ik ben fijn." Dat soort vergissingen "drijft me gek". Dat ook mijn engels nog niet volmaakt is, blijkt wel uit mijn spelling van "bear with me" dat ik veelal spel als "bare with me". Door deze kleine misspelling verandert de betekenis in één keer van "heb even geduld met me" naar "kleed je maar uit". Ik vond de reacties ook al zo raar...
Ruim negen maanden geleden is ons gezinnetje uitgebreid met de komst van Bram. Woorden schieten tekort om te beschrijven wat voor een geweldige ervaring het is om dit kleine wondertje in ons midden te hebben. Hij is inmiddels al een flink kereltje met een geweldig vriendelijk karakter (dat zeggen alle ouders natuurlijk). Iedere dag is weer een genot om te zien hoe zijn wereld wordt uitgebreid met nieuwe ervaringen. Zijn tweetalige opvoeding waarbij Lara altijd engels met hem spreekt en ik altijd nederlands, heeft tot nu alleen maar tot een soort modemtaal geleid waarbij Bram het geluid van een modem erg goed kan nadoen. Ook niet helemaal onverklaarbaar met zulke ouders natuurlijk. Duidelijk een kind van de toekomst. Het is wel handig dat Lara nu ook verstaat wat ik tegen hem in het nederlands zeg. Toen ik Bram echter een tijdje geleden weer eens liefkozend "klein Poepie" noemde, reageerde Lara verbouwereerd met "Did you just call our son 'little Shit'?" Tja, als je het zo vertaalt klinkt het een stuk onvriendelijker. Ook het koosnaampje "Scheetje" komt er dan niet zo goed meer van af. Bedankt Regina Coelie...
De afgelopen paar weken zijn erg hectisch geweest. De grote onzekerheid van het wel of niet langer blijven en toen de beslissing eindelijk was gevallen, het hals over kop treffen van alle voorbereidingen voor de terugkeer. Het was dan ook extra fijn om de afgelopen week in de Dordogne te kunnen genieten van het franse leven. We hadden daarvoor een prima lokatie gevonden in het midden van deze prachtige streek, ver weg van alle toerisme. We zijn daarbij gastvrij ontvangen door een typisch frans gezinnetje die ons goed in de watten hebben gelegd. Daarbij horen natuurlijk de overheerlijke en lange maaltijden en de gesprekken in het frans. Het was erg goed om weer eens frans te spreken en we hebben zelfs conversaties kunnen houden over politiek. Dat denk ik tenminste....wij hadden het over politiek, maar waar zij het over hadden had ik geen idee. Werd voorheen een ritje door het franse landschap vergezeld door franse chansons op de achtergrond, nu schalde K3 vol uit de luidsprekers. Alles om het Brammetje naar de zin te maken. Er waren daar overigens opvallend weinig Nederlanders. Om eerlijk te zeggen vond ik dat wel fijn, want ik heb het niet zo op Nederlanders op vakantie (iedereen die wij kennen uitgezonderd natuurlijk). Het is moeilijk uit te leggen en het is ook niet eerlijk om één nationaliteit over één kam te scheren, maar in het algemeen is bij Nederlanders het "Friet bij Piet" gehalte erg hoog, als je begrijpt wat ik bedoel. Er waren wel veel Engelsen, waardoor je je af en toe een ongeluk schrikt, omdat je veelal in eerste instantie denkt dat de chauffeur in de rijdende auto ligt te pitten. Na uitgebreid afscheid te hebben genomen van het franse gezin, moest ik nog even de laatste vuilniszak weg zetten. De laatste keer het korte wandelingetje naar de plek waar het gezin het afval verzamelde, nog mijmerend over het typisch franse leventje. Toen ik mijn vuilniszak wilde wegzetten, zag ik tot mijn grote verbazing dat het afval van de familie zich niet alleen beperkte tot wijnflessen en etensresten, maar ook afval van McDonalds bevatte. In één keer dat idylische plaatje van het franse gezinnetje naar de knoppen. De avonden dat wij niet daar waren zijn ze natuurlijk met z'n allen (waarschijnlijk vergezeld door alle overige 20 dorpsgenoten) naar de dichtsbijzijnde McDonalds gereden, zich een bult lachend over die rare Hollanders die zo nodig foie gras moeten eten.
Onze vakantie is ook in een ander opzicht nog erg geslaagd geweest, omdat we een aantal leuke accessoires hebben gekocht om onze nieuwe keuken in Amerika een frans accent te kunnen geven. We zijn in een kleine dorpje, vlak boven Dallas, een nieuw huis aan het bouwen, dat naar verwachtig midden oktober klaar moet zijn. Over het hele bouwproces zal ik de volgende Joe Es Ee Newsflash meer schrijven, want dat is een verhaal op zich. Natuurlijk hebben we inmiddels ook een aardige verzameling van hollandse spullen bij elkaar gesprokkeld, waaronder ons huisnummer voorzien van molentjes en tulpen. Ons huisnummer is 2064, wat lijkt te duiden op een erg lange straat. Niets is echter minder waar. Waarom in Amerika de meeste huisnummers zo hoog zijn, is iets wat mij als oud-postbode toch wel bezig houdt. Het antwoord daarop heb ik nog steeds niet, dus vooralsnog hou ik het er maar bij dat "everything is bigger in Texas", dus ook de huisnummers.
Ons programma voor de komende weken ziet er als volgt uit. We gaan eerst voor een paar dagen vakantie naar Dallas. Daarna gaan we met z'n drieen naar Californie, waar mijn volgende project is. Terug naar Silicon Valley. De Nina Brinkjes van Californie die met bedrijven als "wewantyourmoney.com", "wakeupservice.com", "clueless.com" hebben geprobeerd in één slag miljonair te worden, zullen inmiddels wel zijn vertrokken. Wanneer het huis klaar is, gaan we weer terug naar Texas om ons daar te vestigen.
We sluiten deze periode af en kijken met veel plezier terug aan deze tijd. Het was heel fijn om velen van jullie zo regelmatig te kunnen zien. Aan de andere kant zijn er ook velen die we graag meer hadden willen zien, maar is het er gewoon niet van gekomen. We houden in ieder geval kontakt. Of er nog meer Joe Es Ee Newsflashes komen? Ik hoorde laatst van een advertentie in Amerika over een medicijn tegen kaalheid voor alleen mannen (van horen zeggen hoor), waarbij nadrukkelijk werd vermeld dat het medicijn niet mocht worden genomen bij zwangerschap. Er is dus voldoende stof om over te schrijven. Daarom heel graag tot de volgende Joe Es Ee Newflash.
Met hartelijke groet,
Wim
Last update 10 July 2005